آزاده گریزپا

حس عاشورا...یا حسین-میر حسین

2011-12-03T19:04:00.000Z

چیزی درونم می جوشد.../ حس غریبیست.../ دلم گرفته.../ دلم به ایستادگی میر حسین و حسرت یک کلام سبزش پر پر میزنه.../ دلم عاشوراست.../ دلم بوی غربت زینبی گرفته.../ کمی خودم را نگاه میکنم.../ عادت ندارم با حس های خودم بجنگم.../ عادت ندارم خودم را جراحی کنم.../ به همون راحتی که خودم را به دست آنچه که دوست دارم میسپارم، امشب هم خودم را سپردم به نوحه های

عاشورا.../

بوی یاس.....بوی سیب

بوی پونه طفلکی می دونه عمه پریشونه تو خرابه ها

بوی سیب حرم حبیب و حسین غریب و کرببلا

...

یاد میر حسین... تکیه بر همان عهد دیرین... همان رای سبز من که نام سبزش بود

....

یا حسین ....میر حسین

واژه ها

2011-11-27T06:35:00.000Z

واژه ها را نگاه میکنم و فکر میکنم که این روزها گل و گلدان و کبوتر و سفید و طاووس و دوست داشتن و سفید پوشیدن و سیاه پوشیدن و درد و عشق و دلتنگی و ... همه چی گویا در هم تابیده... نه درد معنای درد را دارد و نه عاشقی و نه شیطنت، نه وفا شیرین است و نه بی وفا متهم... من گم شده ام... من خودم را جایی در هیاهویی که خودم برای خودم درست کرده بودم رها کردم و دویدم... چشم هایم را بستم و فرار کردم.../ از همه چیز بریدم و خودم را به گوشه بی وزنی در دنیا انداختم.../اینجا که رسیده ام واژه ها ناقص هستند.../ من با حجم این لغتها زندگی ام خالی است و گم.../ هنوز واژه ها دست و پایم را بسته اند.../ بروم تا مرز هیچ واژه ای.../ تا مرز عریانی من با خاک و خورشید.../ دلم عریانی بی حدّ و حصر می خواهد.../ جایی که نه فریادم نه سکوتم نه تن برهنه و نه احساسات وحشی ام هیچ شیشه ای را نشکند.../ اینجایی که من هستم وازه ها تهی و بی معنایند.../ من خودم را رها کرده ام .../ بگذار باد بوزد.../ طوفان روزمره گی زندگی من است

رسا رسا میماند اگر ما باز هم بیشمار باشیم

2011-10-22T12:31:00.002+01:00

جمعی از گروههای سبز خارج از کشور با راه اندازیکمپینی اقدام به جمع آوری کمکهای مردمی در جهت تامین مخارج تنها شبکه تلویزیونی جنبش سبز کرده اند.

در صفحه فیس بوک این کمپین آمده است:

“شبکه رسا برای ادامهء حیات خود به کمکهای اندک خیل عظیم طرفداران جنبش سبز نیازمند است.

شبکه تلویزیونی رسا نیز به تاسی ازمنشور سبز و مردم سبز ایران دست به سوی هیچ بیگانه ایی دراز نکرده است و تا کنون دوستان ما در این شبکه تلاش کرده اند از همان حداقل امکاناتی که دارند استفاده کنند، اما به واقع بیش ازاین نمیشود در فضای رقابتی دنیای مدرن امروز با دست خالی ادامه داد.

نخستین هدف ما گردآوری یک کمپین ۱۰ هزار نفره است که حداقل ۵ یورو به صورت ماهانه به این شبکه تلوزیونی کمک می رسانند. به این منظور می توانیم با مراجعه به سایت rasatv.net و با انتخاب یکی از روشهای انتقال پول، ضمن تضمین بقای این شبکه، امکان رشد کمی و کیفی این شبکه را فراهم کنیم.”

منبع: تحول سبز

چه کسی عکس نهال سهابی را سانسور کرد. روزآنلاین پاسخگو باشد

2011-10-05T16:37:00.016+01:00

متاسفم برای خودمان

این عکس واقعی نهال در کنار عکس سانسور شده اوست در سایت روزآنلاین. من نه رونامه نگارم نه یک فعال کهنه کار سیاسی هستم ولی با دیدن عکس فتو شاپی نهال دلم به حال خودمان ، رسانه و سیاست و همه چیزمان سوخت که چقدر عقب مانده ایم

همین سال گذشته زمانیکه كاترين اشتون نماينده عالي اتحاديه اروپا به ایران رفته بود خبرگزاری فارس و کیهان عکس های این زن را با فتوشاپ دستکاری کردند و یقه یک زن را رنگ کردند تا مبادا با عرف جامعه ایرانی ناسازگار باشد. روز آن لاین یک مقاله ای همون موقع منتشر کرد و دو عکس کاترین اشتون را کنار هم گذاشت تا نشان بدهد که چقدر آنها سانسور چی هستند.

حالا عکس نهال دختر آزاد و رهایی که نوشته های وبلاگ و فیسبوکی اش نشان میدهد که این دختر مثل خیلی از دختران ایرانی هیچ ابایی از بیان عشق و انتشار عکس های آزادش نداشت را ببیند، سانسور شده ، فتوشاپی شده و احتمالا گفته می شه به خواست خود خانواده بوده و باید شرایط کسانی که در ایران زندگی می کنند را درک کرد.

بر فرض که قبول درک کردیم و فهمیدیم حرف های پدر نهال را و اصلا عشقی نبوده اما آیا خبرنگاران ایرانی را هم باید درک کرد که مثل کیهان عکس آزاد این دختر را فتوشاپی کردند. خب اگر اجازه انتشار عکس واقعی نهال را نداشتید چرا یک عکس دیگری چاپ نکردید؟ یک عمر دست جمهوری اسلامی و دست پدران و مادران بر فرق سر ما بوده و هست، شما که مدعی تغییر جامعه هستید چرا تن به دروغ و سانسور می دهید؟ چه فرقی دارد از طرف خانواده باشد یا از طرف وزارت ارشاد؟

دلم می سوزد برای خودمان که حتی بعد از مرگ ما هم روزنامه نگاران محترم به کمک خانواده ها کمک می کنند که آبرو و عرف حفظ باشد تا مبادا لباس ما یک مقدار بالا نرفته باشد که حیثت اجتماعی یک خانواده بر باد برود! نهال هم اگر می دانست بعد از مرگش عشق و عکس و حجاب و همه چیزش فتوشاپی و خانوادگی می شود شاید وبلاگ و فیسبوکش را هم با خودش می برد تا انقدر قربانی مصلحت سنجی ها و حرف و حدیث ها نمی شد.

متاسفم برای خودمان

توضیح بعدی::خانم فرشته قاضی کامنتهایی نوشت و پاک کرد و رفت و سوال من:ء

خانم قاضی من به عنوان یک مخاطب از شما پرسش کردم در برابر عکسی که به سبک کیهان سانسور کرده اید و به بخش کوچکی از بدن نهال سهابی که پیدا بود خط سانسور کشیدید. شما اینجا به جای پاسخگویی به مخاطب، اول دروغ گفته اید که این عکس روتوش شده در صفحه ی خود نهال است در حالی که صفحه ی نهال جلوی من باز است و هرگز چنین عکسی در آن نیست. در ثانی من ابتدا فقط در مورد عکس سوال داشتم اما الان که این دروغ شما و سپس پاک کردن کامنت هایی که با لحن عصبانی نوشته بودید را دیدم تردید بزرگتری دارم نسبت به اصل گزارشی که در مورد نهال منتشر کرده اید.من کاره ای نیستم یک مخاطب معمولی ام و همانطور که خود شما گفتید در جایگاهی نبودم که شما را زیر سوال ببرم. اما یک عمری شما برای ما نوشتید که باید در مورد چیزی که اطمینان داریم سوال کنیم و جلوی دروع هم بایسیتم.

غیر از این نکردم و شگفت زده ام که لحن عجیب و غریب شما و سپس حذف کرن کامنت ها توسط خودتان مایه تاسف بیشتری برای خودمان شد که کسانی به نام مثل شما در جایگاه روزنامه نگار در روز آن لاین بودجه و پول از این سو و آن سو دریافت می کنند اما به مخاطب تا این اندازه بی احترامی می کنند. دست ما کوتاه است آنچنان که دست نهال کوتاه است و این روزها شما روزنامه نگاران قدرت دارید تا با کمک خانواده اش هم عشق را، هم

عکس را، هم وجود همه ی ما را فتوشاپی و حذف کنید

دو لینک مطلب در فیس بوک

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150405114097292&set=a.342657377291.189471.697667291&type=1&ref=nf

https://www.facebook.com/notes/azadeh-assadi/%D8%B1%D9%88%D8%B2%D8%A2%D9%86%D9%84%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B3%D8%AE-%D8%A8%D8%AF%D9%87%D8%AF-%DA%86%D9%87-%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D8%B9%DA%A9%D8%B3-%D9%86%D9%87%D8%A7%D9%84-%D8%B3%D9%87%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1-%DA%A9%D8%B1%D8%AF/10150311443511459

نام

2011-09-01T23:35:00.001+01:00

موهایم را بلند می‌کنم تا به دست باد بسپارم...مثل روز هایم، مثل دلم، مثل تو، و مثل همه آنکس و آنچه که برای خودم می‌خواستم و روزی مشتم را باز کردم تا پرواز کنند..اسمش را گذاشتیم آزاده

یادگاری های من از تو

2011-06-28T20:05:00.002+01:00

سالها قبل... آن روز که من نوجوان بودم...آن روز که من طعم جوانی را با خود تازه مزه مزه می کردم..آن روزها ...این دوستی به آن روز ها بر می گرده... شرکت سپیده سپهر... من و تو و صدای خنده هایمان... صدای خنده هایی که به دور از همه باید ها و نباید ها به آسمان می رفت...ا

صبح تا حالا با ذهنم و خاطراتم چرخیده ام ... دیر رسیدم...ا

دیر رسیدم، دیر رسیدم که حتی حالی ازت بپرسم..امروز که آمدم بپرسم حالت چطور است گیج و گم و بهت زده به پیام های صفحه ات خیره ماندم و بغضم شکست...شکست این بغض لامصب بی درمان...ا

آخرین روز...آخرین دیدار... تابستان 3 سال پیش باز هم در خنده و شادی گذشت و قرار بود که برگردم...ولی نه من برگشتم و نه تو دیگه با اون کلام و صدای شیرینت، با "نازنین" گفتنهایت...با آغوش بازت، با آن همه مهربانی ها آنجایی... ا

هر بار که زنگ میزدی از اینکه از الو گفتنت می شناختمت تعجب می کردی...ولی مگه میشد فراموش کرد صدای گرمت را...حتی بعد از این همه دوری....و این عکس، در کنار تمام خاطراتمان که من از آنها هیچ عکسی ندارم، تنها یادگاریهای من از توست...این آدمک که بیش از 16 ساله که هر کجا که بودم در گوشه میزم نشسته بوده، با همین صورت شاد و این کِش سر که آخرین روز از موهات باز کردی و به من دادی...ا

باز هم من ماندم و دلتنگی ها... و زبانی که حتی نمی چرخه برای اینکه بگه روحت شاد

همیشه صدای خنده هات و صدای گرمت در یادم هست

ن مثل نسرین ستوده که ستودنیست

2011-05-30T20:52:00.001+01:00

این تصویر زنی است از دیار ما

غروری شیرین از ایستادگی این زن در وجودم موج می زند

این نگاه و این لبخند در خاطره تاریخ زنان ایران زمین خواهد ماند

نسرین ستوده عزیز

نه اشک و نه آفرین و نه بغض ما جوابگوی این همه استواری تو نخواهد بود

دست مریزاد بانوی ایران زمین

گزارش کامل:
http://www.sign4change.info/spip.php?article7920

کوتاه

2011-05-27T03:49:00.002+01:00

از بس که نوشتم و پاک کردم خسته ام

دخترک بهت زده چمباتمه زده و با سلول های خاکستری خود بی رحمانه می جنگد

...

نمی دانم کابوس اعدام ها را در ذهنم نقاشی می کشم یا دیوار سردی که بشود بر آن تکیه کنم

خسته و دیوانه ام از فضای ادم کشی

بوی خرداد می اید

ولی با چه شوقی ان همه تلخی را فرو دهم؟

جشن بگیرم یا عزا داری کنم؟

چطور رای مان را دزدیدند و خط بطلان بر وجودمان کشیدند؟

چطور خنده هایمان را اتش گشودند و عزادارمان کردند؟

ما تا کجای دنیا این بار تلخ و سیاه را با بغض های فرو خورده با خود می کشیم؟؟

من دچار این بحرانم

ولی اینقدر درد هست که من در بین این همه درد بی دردم

نمی توانم به فکر کاری باشم...چرا که نمی دانم جنسش باید خنده و شادی باشد یا روز شمار از دست دادن هایمان

یا نگاهمان به فردا...فردایی پر سوال و بی جواب با همراهانی بهتر از آب روان

چرا ها و سوالها دیوانه ام می کند

لب می گزم

نمی دانم شور دارم یا غمگینم

فریاد می کشم بر سر خودم

لامصب برای خودت یک خط بنویس که چه حالی

................

در نقطه چینها گم می شوم

پایه استبداد

2011-05-27T03:34:00.000+01:00

در بین همه اتفاقاتی که می افتد این روزها و من گاهی از مهربان و نامهربان گُل می خورم و دقیقا در اون لحظه ای که حس کردم دیگه نفسم برای بالا امدن سخت تنگ شده ایمیل زیبایی از دوستی گرفتم که مثل همیشه با ظرافت کامل من را به اندازه یک زلزله 7ریشتری تکان داد...شاید شما هم کسی را بشناسید که این روزها روزگارش چون من است و دچار این درد باشد. من متنش را با همون کلمات به اشتراک می زارم و از نویسندش هم عذر می خوام که ازش اجازه نگرفتم ولی شاید درد من درد دیگری هم باشه و مطمئنم که با همون لبخندی که در خاطرم هست به این نوشته نگاه میکنه

*****************************

سلام آزاده

.اميدوارم خوب باشي و در ميان اين همه احساس‌هاي تغيير دادن اوضاع كشور، وقتي براي خودت هم بگذاري

ميداني آدم وقتي براي خودش وقت نگذارد خودش را حذف مي‌كند و اولين پايه‌‌ي استبداد از همين جا شروع مي‌شود.ء

خودت را حذف نكني ديگري را حذف نخواهي كرد.ء

اين را گفتم.چرا؟ چون احساس كردم كه داري چنين كاري با خودت مي‌كني. ء

...

*****************************

و من سخت به فکر افتادم

2011-05-23T09:11:00.001+01:00

خاتمی آمد

دوم خرداد 1376

از دانشگاه بی تاب و خندان ساعت 12 ظهر به شرکت بابا امده بودم

ساعت 2 بعد از ظهر آقای ناطق نوری با اختلاف 7 میلیون رای به آقای خاتمی تبریک

گفت....بابا جلسه بود و من توی پوست خودم نمی گنجیدم... خانم منشی شرکت نگاهش

از صورت خندان و شاد من به وجد آمده بود...می گفت همین شادی تو برای من یعنی

پیروزی...کاش که شما جوانها شادی را زندگی کنید.... پدر از جلسه که آزاد شد...با

صورتی خندان رفتم به اتاقش....و همیشه و همیشه کلامش آرامش جان بود حتی زمانی

که قسمتی از کلامش پر بود از سوال....دوستی از دوستان پدر نگاهی کرد و گفت حالا

ببینیم مایکل جکسونتون کِی در ایران کنسرت می زاره.... اینقدر پر از شادی بودم که

تیزی زبانم بعد از یکماه تبدیل به قند عسل شده بود...گفتم به شما هم مبارک باشه حاج

اقا

...

و به راستی نمی توان از یاد برد همه آن چیزهایی که بعد از آن روز برای ما ورق

خورد

تلخ و شیرین

ولی ما شاهد ورق خوردن برگی از تاریخ ایران بودیم...گاه که خسته می شوم این

روزها به خود می گویم آزاده این دفتر هنوز داره ورق می خوره... و ما با کلی تجربه

و خودآگاهی بیشتر همچنان ورق می زنیم این دفتر را

...

ما راهی به جز پیروزی مردم سالاری در پیش رو نداریم

اقتدارگرایان جایی در فردای ایران زمین ندارند

...

مگر می شود دوم خرداد را از خاطر برد

من معذرت می خواهم

2011-05-19T01:21:00.001+01:00

یعنی نسل انقلاب که دهه شصت عزیزانش را از دست داد و همه ما ایستادیم از روزهای قبل از انتخابات تا همین واپسین روزها، و گفتیم و نوشتیم

که باید به فردا نگاه کرد، الان حق داره به خیلی ها تلنگری بزند و بگوید که، دیدیم نگاه به فردای تان را! دوستان مقاله می نوشتند ستون به ستون و از

آشتی و فردا های سبز می نوشتند....حالا که خاتمی فرض آشتی را در این همه خفقان و تنگنا و نتوانستن ها و نکردن ها و نبودن ها

و نیستن

های" ما "مطرح کرده به خاتمی می نویسند بیا عذر خواهی کن!!؟

آقای خاتمی راست می گویند تو هم عذر خواهی کن... کاش آنقدر دلهایمان بزرگ بود و مقاصد همه ما خیر که همه در برابر هم مینشستیم و از هم

عذر می خواستیم..بابت سالهای سال بدبختی و بیچارگی و ننگ و تباهی که براستی از ماست که بر ماست... من هم عذر خواهی میکنم که در

کنار من آنهایی ایستاده بودند و به پشتوانه حضور تک به تکشان تصور کردم ما به دنبال فردایی هستیم، با علم بر همه سیاهی هاـ بدون نفرت از

دیروز، که آنروزها بخشیدن ها نه ننگ بود و نه خیانت. و در ان حجم همصدایی ها ، درد و آه و نفرت سینه سوخته نسلی را نشنیدم و دم از فردا ها

زدم. نشنیدم؟ چرا شنیدم ولی باور داشتم که راه از همین گذار سخت باید بگذرد !!! من عذر می خوام از اینکه درد آن زنی که شوهر از دست داده

بود و موسوی را دشنام میداد نفهمیدم وقتی در کنار "تو" ایستاده بودم، تویی که امروز خونخواه مختاری ها و اشکان ها و بقیه هستی...فردا چه ؟

چند سهراب دیگر! و چند ندای دیگر؟!؟

...

این هم در لا به لای اخبار می گذرد

سرمان شلوغ است به لایک های فیس بوکی

سرمان شلوغ است به چهار جمله نیش دار

خیلی کار داریم و ما می دانیم و مامی توانیم

...

خاتمی، ساکت

نه

خاتمی آنگونه بگو که داغ دلمان خنک شود

آنگونه بگو که داروی این طاعون سیاه این روزها شهد شیرینی باشد در گلویمان

بگذار تا هر چه داد داریم، مانند آنروز در سالن دانشگاه باز هم برسر تو بکشیم

!چرا که گویی ما تنها دردکشان ایران بوده ایم

ما از همان روز های اول انتخابات تو و یا انتخابات 2 سال پیش یادمان رفته بود

که: تا یادمان است این خاک همیشه ندا داشته

ما درد عمو ها و و پدر ها و مادرهایمان و صورت خیس و پر از اشکشان از همه تلخی ها و سیاهی ها را، یا چشم پوشیدیم، یا نه، با باوری سبز،

گفتیم: ببخش ولی فراموش نکن

؟!؟

...

کاش که باور هایمان را سلامی سبز دهیم

پنجشنبه آخر سال-یاد شهدا- لندن

2011-03-18T02:30:00.000Z

پنج شنبه اخر سال 1389 به نام روز ایستادگی نام گرفت

جمعی از فعالین جنبش سبز، در کنار درخت ندا در لندن جمع شدیم تا با روشن کردن شمعی و شاخه گلی یاد شهیدان جنبش را زنده نگه داریم.

روحشان شاد

از دیروز ما تا امروز ما

2011-03-12T01:48:00.000Z

روزهای ساده ای بر ما نمی گذرد

من کلافه

تو کلافه

او کلافه

ما کلافه ایم

ما از کجا به کجا رسیدیم؟ این را از دیروز بود یا پریروز که عکس تو را دیدم با خودم بارها تکرار کردم

مگر ما چه می خواستیم؟

مگر ما به کجای قاعده بازی بزرگمردان سیاسی نارو زدیم که امروز، او در جایی در ته دنیا بنویسد "من هنوز همان کفن پوشم" و من هم در آن ته دنیای دیگر، فریادم را پس از سالها بغض فرو خورده بر دیوار سفارت ایرا ن در لندن بکوبم و دیوارهای لعنتی سفیدش از هر سیاه چالی به چشمانم سیاه تر بیاید

مگر ما چه می خواستیم از این همه زرق و برق دنیایی که از روز های اولی که دست چپ و راستمان را شناختیم آن را بر سرمان کوبیدند؟

این را برای دهه پنجاهی ها می نویسم

ما که از اولین بازی های سیاسی گریه های مادران و پدرانمان را برای اعدامها و زندانها به یاد می اوریم و بعد صدای ناقوس بد صدای جنگ، آژیر خطر، بمباران و دربه دری، کم و بیش همه مان طعم جنگ را با تمام سیاهیش و داغ عزیزانی که به جنگ رفتند و دیگر باز نگشتند به سینه داریم

ما از نسلی می اییم که درد سرخورگی سیاسی را بر دوش داشت و آن را با عشق کامل به دوش من و تو گذاشت

و سیاست را خط ممنوعه کشید

شدیم سیاست ممنوعه ئ جنگ زده

و بعد فشار و توهین را یکی پس از دیگری بر پیکر نحیف نوجوانیمان کوبیدند و ان را پیر کردند

یادمان نرفته روزگاری که بزرگترین جرم نوجوانیمان پوشیدن جوراب سفید در مدرسه بود

یادمان نرفته که صدای بلند خندیدن هایمان بارها توبیخ شد

یادمان نرفته که در مدرسه بارها چه بی گناه محکوم می شدیم و به باور گناهی نکرده

بغض و ترس سراسر وجودمان را می گرفت

ما از همان روزگار نوجوانی محکومین زیر سن بودیم

یادمان نرفته که 19 ساله بودیم که به ذوق و شوق اندکی حرف خوب و امید برای اندکی تغییر چه طور در حوزه های انتخاباتی سید خندانمان می دویدیم و در دانشگاه هایمان کمی روح زندگی می دمیدیم، به امید فردایی بهتر

این عکس برای من یاد آور یک دنیا امید و بعد یک دنیا نا امیدی بود ، باید در آن فضاها بوده باشی تا حس کنی که یک بند انگشت آزادی چه حال و هوایی داشت

ولی همان هم ماندنی نبود، به هر بازی سیاسی و با هر بازیگری ناشیانه سیاسی که بود روزها یکی پس از دیگری خط باطل خورد و رفت

همان روز های بعد از این عکس روزنامه ای بود که من کم کم باورم شد که باید از آن دیار بروم

همان روزها بود که رییس دانشکده برگه انصرافم را پاره کرد و گفت از این دانشگاه رفتن درد تو را دوا نمیکنه تو باید از این کشور بروی

و من نمی دانستم که باید بیاستم در برابرش مشت بر میز بکوبم و بگویم "نه" این جا سرزمین منه و به جرم آزادی خواهی من را از ان نمی توانی برانی

من و تو باختیم عزیز دل

من و تو بازی را به کودکی و نوجوانی و جوانیمان باختیم

تویی که آن روز کفن پوشیده بودی و منی که در راهروهای دانشگاه روزنامه کیهان را از خشمم ریز ریز می کردم، هر دو بار خود را بستیم و از همان جا که دوستش داشتیم مهاجرت کردیم

امروز باز هم به امیدی سبز دو سال است که فریاد کشیده ایم و در سرما و گرما تنها و یا با یاران سبزمان، گاه دوشادوش، گاه رو در رو، و گاه پشت به پشت هم ایستاده ایم

باز هم به همان امید

همان امید برای ذره ای ازادی

باز هم رویاهایمان را دزدیدند

باز هم بر خنده هایمان علامت ممنوعه زدند

و تو به من بگو خواهر، ما کِی رخت شادی بر تن کنیم؟

کِی شاد و امیدوار و عصیان گر در کوچه پس کوچه های شهرمان عاشقی کنیم؟

کی از کابوس غربت رها شویم؟

آیا ما راه را اشتباه برگزیدیم؟

یا ما قربانیان این برحه از تاریخیم؟

گاهی باید درد ها را نوشت تا اندکی آرام گرفت

زندان حشمتیه سلام

2011-02-28T18:10:00.002Z

سلام بر استواری و ایستادگی میر حسین موسوی

سلام بر بانوی سبز زهرا رهنورد او که همراه مادران شهید و زندانی ایران زمینمان بوده در روزگار سخت

سلام بر شیخ ما که شجاعت و صراحتش در تاریخ ایران زمین خواهد ماند

سلام به همسر همراه و هوشیار او

و امروز سلام به زندان حشمتیه

رهبرانمان را آزاد می کنیم همانطور که پدرانمان خرمشهر را آزاد کردند
وعده دیدار ما سه شنبه 10 اسفند

سهم تو

2011-01-30T21:52:00.003Z

تو را به دست دخترکان رنگی و شیشه ای شهری سپردم که غربتش بر شانه هایت سنگینی می کند...از این حباب ها، بی خیالی و سبکی را بیاموز...زین پس تنها سهم تو از من نگاهی نگران ولی خاموش است و دیگر هیچ....والسلام

آنقدر صدا می زنم که بگویی جان دلم

2011-01-20T02:23:00.000Z

عاشقت باشم می‌میرم

یا عاشقت نباشم؟

نمی‌دانم کجا می‌بری مرا

همراهت می‌آیم

تا آخر راه

و هیچ نمی‌پرسم از تو

هرگز.

عاشقم باشی می‌میرم

یا عاشقم نباشی؟

این که عاشقی نیست

این ‌که شاعری نیست

واژه‌ها تهی شده‌اند

بانوی من!

به حساب من نگذار

و نگذار بی تو تباه شوم!

با تو عاشقی کنم

یا زندگی؟

در بوی نارنجی پیرهنت

تاب می‌خورم

بی‌تاب می‌شوم

و دنبال دست‌هات می‌گردم

در جیب‌هام

می‌ترسم گمت کرده باشم در خیابان

به پشت سر وا می‌گردم

و از تنهایی خودم وحشت می‌کنم.

بی تو زندگی کنم

یا بمیرم؟

نمی‌دانم تا کی دوستم داری

هرجا که باشد

باشد

هرجا تمام شد

اسمش را می‌گذارم

آخر خط من.

باشد؟

بی تو زندگی کنم

یا بگردم؟

همین که باشی

همین که نگاهت ‌کنم

مست می‌شوم

خودم را می‌آویزم به شانه‌ی تو.

با تو بمیرم

یا بخندم؟

امشب اسبت را می‌دزدم

رام می‌شوم آرام

مبهوت عاشقی کردنت .

با تو

اول کجاست؟

با تو

آخر کجاست؟

از نداشتنت می‌ترسم

از دلتنگیت

از تباهی خودم

همه‌اش می‌ترسم

وقتی نیستی تباه شوم.

بی تو

اول و آخر کجاست؟

واژه ها را نفرین میکنم

و آه می کشم

در آیینه ی مهآلود

پر از تو میشوم

بی چتر.

من

بی تو

یعنی چی؟

غمگین که باشی

فرو می‌ریزم

مثل اشک.

نه مثل دیوار شهر
که هر کس چیزی بر آن

به یادگار نوشته است.

تو بیش‌تر منی

یا من تو؟

در آغوشت

ورد می‌خوانم زیر لب

و خدا را صدا می‌زنم

آنقدر صدا می‌زنم که بگویی:

جان دلم!

شعر از عباس معروفی

صدا از شهاب الدین شیخی

اجازه‌ی خوانش و انتشار این شعر از آقای معروفی کسب شده است. با بزرگواری گفتند «ادبیات مال همه است»ء

یک توضیح غیر ضروری:ء(شهاب)ء

اگر یادتان باشد این شعر را مدتی پیش منتشر کردم از صفحه‌ی «شعری که زندگی است». بعد این را تلفنی برای عزیزی خواندم و برای امتحان ضبطش هم کردم. راستش شعر خواندن نیز برای من هم‌چون شعر گفتن حال و هوا دارد. اگر گاهی برخی صداهای محیطی در هنگام شعر خوانی حضور دارد،عذرخواهی می‍‌کنم..زیرا نمی‌توانستم یک بار دیگر این شعر را ضبط کنم زیرا به نظرم تصنعی می‌آمد.. به همین شکل ساده با شما به شراکت گذاشتم

وقتی روزنامه کیهان از "لشگریان سرلشگر" امانش بریده می شود

2011-01-06T15:40:00.004Z

حدود هفته گذشته بود که گروهی در فیسبوک به همت یاران سبزمان راه افتاد با تعریفی بسیار ساده با این مضمون که:ء

این صفحه ، در پاسخ به صحبت حسین شریعتمداری که موسوی را سرلشگر بی لشگر خطاب کرده بود ایجاد شده است ، ما همه با هم هستیم

به این آدرس فیس بوکی:ء

http://www.facebook.com/pages/lshgryan-srlshgr/134917316567443?v=wall

چیزی کمتر یک هفته تعداد دوستانی که به این گروه پیوستند از مرز 8500 نفر گذشت

امروز با دیدن مطلبی در روزنامه کیهان اول دوست داشتم که به همه یاران سبزم یه خسته نباشید بگم و بعد هم دلم نیومد که این گوشمالی فیس بوکی را ثبت نکنم

اصل مطلب کیهانی را در زیر می گذارم تا شما هم لبخند رضایت همچون من و دیگر یاران سبز بر لبانتان بنشیند:ء

لشكر پفكي! كليك كليك ... بنگ بنگ! (خبر ويژه)

سخنان مدير مسئول كيهان در سيماي جمهوري اسلامي، گروهك هاي ضدانقلاب را آشفته و عصباني كرده است.

در حالي كه قريب يك هفته از اظهارات حسين شريعتمداري در برنامه «ديروز، امروز، فردا» مي گذرد صدها پايگاه اينترنتي و راديو و تلويزيوني وابسته به ضدانقلاب همچنان به اين اظهارات مستند، واكنش هاي از سر خشم نشان مي دهند.

در يكي از صدها واكنش مذكور، شماري از وابستگان گروهك ها در فيس بوك متعرض آن بخش از سخنان مديرمسئول كيهان شده اند كه گردانندگان فتنه پس از حماسه انقلابي 9 دي را «سرلشكر بي لشكر» توصيف كرده بود. اين عده با فرض اينكه دروغ و خالي بندي در فضاي مجازي كنتور نمي اندازد مدعي شده اند 7750 نفر با ورود به اين سايت، از سران فتنه حمايت مي كنند.

اين در حالي است كه پس از دروغ هاي متواتر گروهك ها در فضاي مجازي درباره خودنمايي در 22 بهمن 88، 11 ارديبهشت 89، 22 خرداد 89، و روز قدس و 13 آبان و 16 آذر و عاشوراي 89، برخي از همين سايت ها با تمسخر و استهزا نوشتند كه «دوستان ما پاي اينترنت مي نشينند و در حالي كه پيتزا و يا كباب و ريحان و چيپس و پفك سفارش داده اند و يا در حالي كه در يكي از شهرهاي اروپايي مشغول خوشگذراني اند،فضا را داغ مي كنند، جنبش راه مي اندازند، تظاهرات ترتيب مي دهند اما وقتي كه روز موعود سپري مي شود، افسردگي اش براي دوستان ساده دل ما مي ماند.»

ظاهرا اين حضرات خيال برشان داشته كه با نشستن پاي كامپيوتر و كليك كردن مكرر نظرسنجي هاي خود ساخته و خودباور كرده، مي توان جنبش و لشكر راه انداخت.

البته اين هم شيوه جالبي براي تخليه شكست ها و عقده هاي رواني است. كليك كليك! بنگ بنگ! بيچاره دون كيشوت هايي كه در اين توهم سر خود را به ديوار ملت نستوه ايران كوبيدند و سرشكسته بازگشتند.

يادآور مي شود سال ها پيش در حالي كه افراطيون مدعي اصلاحات هنوز به حال و روز عبرت آموز امروز نيفتاده بودند بهزاد نبوي نايب رئيس مجلس ششم اذعان كرد جبهه ما پر از ژنرال است اما چيزي كه كم داريم سرباز است!

http://www.kayhannews.ir/891015/2.htm#other206

خوب قضاوت با من و شما که این روزها چه می گذرد در دل انهایی که ادعا دارند"جنبش سبز مرده" ولی به قول خودشان یک کلیک زدن ما هم بی تابشان می کند ولی

نمی دانند که ما عهدی سبز با یار سبزمان بسته ایم و

ایستاده ایم دوش به دوش همدیگر

سبز و برقرار باشید

نمی دانم

2011-01-05T03:48:00.003Z

نمی دانم چه حسی است

کلاهم را بر سر می کشم و به درونم می خزم
اینجا درونم هنوز کمی گرما هست
جهنم که نمی دانم چه باید بکنم

بگذار در ندانستن بگذرد
علیرضا پهلوی هم خودکشی کرد...یادمه لیلا که خودش را کشت هنوز ایران بودم به گوشه میز و دفترم رفتم و نوشتم که ما مردم مهربانی نیستیم با تاریخ خودمان
دلم برای مامانم تنگه
فعلا در سکوت می گذره
همه دنیا را سکوت گرفته

گزگز

2010-12-30T02:06:00.003Z

سالهاست جایی در دلم گزگز می کند. آن موقع هم که نمی کرد کودک بودم و به زبان عامیانه، ساده لوح. اصلا انگار که ذات مقدس آن محل ساخته شده برای گزگز، آنجایی که فضای مشترکیست بین دوست داشتن و امنیت و آرامش. هوای سرد دیماه بود و صورتم هم از سرما گز گز می کرد. بغض کرده بودم ولی می دانستم چاره ای نیست...همیشه همین بوده،فقط گاهی فریاد می کشی، گاهی سکوت می کنی، گاهی بلند بلند فکر می کنی،گاهی سرت را بین بالشت آنچنان فرو می بری و چشمانت را می بندی تا فردای لامسب بیاید، یا نه حداقل تصور کنی و حجم دهی آمدنش را، و گاهی هم در آغوشی خودت را آنچنان می پیچی و می تابی تا فراموش کنی گذر زمان را و دلت نمی خواهد به هیچ فردایی فکر کنی

می دانی عزیز دل، خوشیهای من و تو به ماندگاری و عمق یک مستی، هم آغوشی و یا یک نگاه مهربان است، ولی چه کنیم با غمهایمان این روزها، غمهایی به عمق یک اعدام

من و دلشوره ای سبز با قرار سبز

2010-12-22T23:49:00.005Z

رسیدم به فصل بیست سوم خرداد قرار سبز کتاب مسیح علی نژاد

آنجا تهران بود و اینجا :

لندن 23 خرداد 1388

دلم شورید

دلهره گرفتم

....

اون روز عصر وقتی داشتم بعد از تجمعی خود جوش از درب سفارت ایران در لندن با کیوان به سمت ماشینش می رفتم

صدایی نگران از پشت تلفن بغض من را شکست؛

مامانم بود و مثل همیشه وقتی آزاده را بی تاب دید بعد از اینکه مطمئن شد من و داداشی سالمیم، گوشی تلفن را داد به بابا، تاب و طاقت بی تابی های مرا ندارد و من بلند بلند گریه می کردم دیگه برام مهم نبود آدمهایی که از کنارم رد میشوند چی فکر می کنم

به پهنای صورت اشک می ریختم و تنها کلماتی که یادم هست لغت تلخ "کودتا" بود و چراهای من که در پشت هق هق گریه هام شبیه دادی بود از دلی سوخته

و تازه روز های سیاهی که هنوز نیامده بودند ولی بوی تلخ و تندش دهانم را گس کرده بود و چشمانم را سوزانده بود

چقدر بی تاب وطن بودم؛

تاب آورده بودم که در خنده ها و هلهله کشیدنها و احمدی پر گفتنها آنجا نباشم ولی تمام روز ها ی تلخ بعد از کودتا را امان بریده و حیران گذراندم

بارها شب ها که بر گشتیم از تظاهرات بر پله های سنگی خانه نشستم و آسمان برایم کوتاه بود چه برسد به سقف بلند خانه ای صد ساله در لندن، و دلم جای دیگری بود

و...

آی مسیح روز بیست سوم خرداد هزار و سیصد هشتاد و هشت من بلند ترین گریه ام را در لندن سر دادم که آوازش همیشه در گوشم خواهد ماند... نمی دانم چرا دیگر نمی توانم کتاب را ورق بزنم...با بغضی در گلو این جا نشسته ام و فکر می کنم که شاید فردا

ناکجا آباد

2010-12-17T20:34:00.004Z

انگشت تب کرده ات را بر پیشانی بلند کودکی ام میکشی،

از انحنای بینی ام تا خط لبهایم،

از خواب می پرم.

تو نیستی،

من هم نیستم.

خاطره ای تلخ را به درون می کشم.

آن قدر دندان بر هم می سایم تا خرد شود استخوانهای تلخ و نیشدار

و گوشه دار خاطراتم.

می خواهم رها شوم،

به امید رها شدن، دست و پایم را می کشم.

نمی دانم بوی میله های قفس از کجا در فضای اتاقم حجم پیدا کرده

حجم آبی له شدن زنانگی هایم به دستان بی باور خودم

حجم سبز روییدن یک ساقه در نا کجا آباد جهان

ناکجا آباد را بو می کشم، بغض می کنم،

بوی خون می دهد،

بوی زجه مادری که گِل بر سرش ریخته و در گوشه ای بهت زده نشسته،

بوی حجم بی کران دل های سوخته و انگشتان بریده شده،

بوی طناب دار،

بوی نامردی مردانم،

بوی بی مهری زنانم،

بوی روسری دخترکی که گل نرگس می فروخت و آویزان به شیشه ماشینم اصرار داشت که همه اش را بخرم و من

در آن لحظه از همه گل های نرگس بیزار شدم ...آنها را به صندلی پشت ماشینم پرت کردم و تو در خاطرم همیشه با بوی نرگس

همراه شدی

بوی دروغ، همانچه که در اولین روزهای مدرسه قبل از "بابا" آموختندمان

بوی تزویر، و صورتهایی که با سرخاب های چینی قرمز است نه از دل خوش

بوی خالی ذهن دخترکان و پسرکانی که دیگر نمی شناسمشان،

ولی،

دوستشان دارم.

بوی دانشگاه، که حجم خالی فرار از ناکجا آباد را برای من به یقیین تبدیل کرد.

بوی طغیان من.

بوی تلخ و گس تلی خاک که از خانه مادر بزرگ به زمین ریخت و من چشم برگرفتم که نبینمش

نمی دانی این روزها چه تلخم

فضای من

2010-12-09T22:52:00.003Z

فضای عاطفه مثل جباریت خدا بوی خشم می دهد

فضای تبسم مثل تیشه جلاد بوی خون می دهد

فضای دل من مثل تابستان قطب یخ زده است

فضای ایران مثل بوی گند گاز کارخانه های آدم کشی نازی هاست

فضای هر بدرقه ای مثل مردن و باز نگشتن است

فضای هر سلامی مثل خداحافظی تلخ پر سوال و پر گریه است

فضای هر صبحی به مانند قلب گنجشک زندانی شده در اتاقکی میزند و می لرزد

فضای آزادی بوی سرد سلول انفرادیست

فضای خانه دور است و محو و گم

فضای هر عشقی...عشق؟؟؟ نمی دانم کجای روز گار جایش گذاشتیم

فضای هر آغوشی...آغوش؟؟؟ بگذار این یکی را هیچ نگویم

تاریخ

2010-11-27T03:54:00.004Z

صدای گوش خراشی در حافظه تاریخی سرزمینی که دلتنگش هستم برای همیشه حک شد
بر ذهنم نقاشیت می کنم
راه می روم
با خود خشونت تاریخ را تکرار می کنم
کلمات را مرور می کنم
گاه انسانها وارثان بی رحمی های تاریخ هستند
حتی آنها که مهربانند
حتی آنها که می دانند
آنها که می فهمند
روحم را از زیر سنگینی کلماتت بیرون می کشم
می خواهم پاکشان کنم
ولی نه
باید حرف را شنید، باید درد را چشید
به دفتری که بسته شد می نگرم
دست بر پوسته دلم می کشم ، می سوزد، تلخم
ناسزایی بر روح و روان تاریخ حواله می کنم
ولی چه فایده باز هم بوی هیچ می آید
...........
بیدار می شوم، در خانه بوی هیچ می آید
روزی از همین روزها باید از این همه هیچ سفر کنم
باور کن که این قهوه تلخ صبحگاهی را باید تنها با طعم سیگارت سر کشی
باور کن، کفش به پا کن و برو
قهوه را سر میکشم و یاد خواب شب گذشته می افتم
خواب نه، تو

دل-تن-گم

2010-11-02T19:02:00.005Z

آزاده گریزپایی که گاهی من را به دنبال خود میکشید و گاهی من برای رفتن کفش به پایش می کردم
مدت زمانیست،
که دیگر راهی برای جلو رفتن نمی یابد
آنقدر دلتنگ ایرانم که با اینکه از خانه هیچ آوای خوشی به گوش نمی رسد ولی من آسمانش را ،خاکش را ، غروبش را، کوهش را، مردمش را، خانه ام را سخت دلتنگم
تصور ابعاد این همه دلتنگی در باورم نمی گنجد
سخت روحم آزرده است،
دوست دارم به خانه باز گردم،
آرزوی کودکانه ام را پیش گیرم و معلم روستای سبزی شوم و بچه های لُپ گُلی را دست نوازش بر سر کشم و الفبای زندگی را مشق دهم، این ساده ترین آرزوی من بود، قبل از اینکه آنقدر بزرگ بشه که صدای ترکیدنش در گوشم سالها بماند

دور افتاده ام از تمام رویاهایم

روزهای سرد پاییزی
پر از رنگ و خالی از محتوا می گذرد

درونم خالی است،

تلخ است،

گس است،

بغض دارد،
و خسته ام

دلم برای کلاغی که آخرین خرمالوی درخت خانه مان همیشه سهم او بود آنقدر تنگ است که شاید اگر این روزها میدیدمش ،عاشقانه ترین بوسه را بر منقارش می زدم، حتی اگر لبانم را وحشیانه می دَرید

این روزها آنقدر تلخم که هر چقدر شکلات می خورم فقط رنگ قلبم شکلاتی تر می شود

راه

2010-10-30T05:35:00.010+01:00

بر در و دیوار خنج میکشند تا بودن و شدن و داشتن ِ آنچه در بنیان بی فردا و بی دیروز و بی امروز است را ثابت کنند

بر در و دیوارخنج میکشند تا صدای بودن خویش را بشنوند.

ولی بی خبر از اینکه خاطره دیوار پر است از این خنج ها، و صدایش تنها انعکاسی است از آواز تکرارها.

دیوار آخرین پناه است برای امنیت و گاها برای نرفتن به راهی که حتی آوازه پُر از طوفانش امان میگیرد از کابوس های شبانه آدمی. و باز خنج میکشند

...

"راه ها" مسیری برای همه نیستند

و "دیوارها" تکیه گاه همه نیستند

...

پیمودن مسیر به دورادور دیوارها و یا در پناه دیوارها تکیه دادن، با راه را برگزیدن و جستجوی کویر و جنگل از پایبست متفاوت است.

آنجا دیواری هست که بر آن تکیه دهند و پشت و پناه گیرند در اوج دلهره و تشویش.

ولی در راهِ بی دیوار تویی و تو، و همسفرانی که آنها هم جز خودِ خود هیچ ندارند و این عمیقا تلخ و تنهاست، حتی در کنار تمام شیرینیهایی که جلا می دهد روحت را،آنزمان که کشف میکنی، بر خود می بالی و به خود نگاه میکنی و طعم شیرین تجربه ها بر دهانت می نشیند

...

عده ای راه رو هستند و عده ای تکیه نشین و حاشیه نشین دیوار ها

و این دو گروه گاه از حالتی به حالت دیگر تبدیل میشوند

ولی امان از" درد" که بر جان هر دو می پیچد

رنگ و رو عوض میکند ولی در نهایت درد است

او که رها می شود و به راه می افتد گاهی خسته و تنها و کم نفس به شانه ای حتی مجازی پناه می برد و می گوید"بریده ام"....دردیست این رهایی و آزادی، حجم سنگین آن گاه بر مغز استخوان آدمی آنچنان می ستیزد که امان از او می برد

دروغ چرا؟ نمی شناسم درد دیوار نشینها را

ولی به گمانم هر چه هست پر است از تکرار و تکرار و تکرار

...

دورم از تکرار ها

دورم از دیوارها

این بار در کویر رها شده ام، در جاده ای کویری، که دلخوشی ام به همین امروزیست که تا چشم کار می کند خالیست، در این خلاء "هیچ" معنای عجیبی دارد، ولی من، از تنها ساقه سبزی که در دست دارم زندگی را می سرایم و پیش می روم

خسته ام

ولی ناخن هایم را آنقدر جویده ام که بر هیچ دیواری خنج نیندازم

بگو

2010-10-19T02:24:00.004+01:00

می خواستم در آغوشت کشم

می خواستم بر کاسه سفالی ام نقاشیت کنم

می خواستم سیگاری در آغوشت کشم

می خواستم مال من باشی

می خواستم بوی قهوه صبح گاهی بیدارمان کند

می خواستم بوی تنت مستم کند

...

از خواب بیدار می شوم

زمان گذشته

نمی دانم زمان سنگ است یا آهن یا صفر و یک

هر چه بوده گذشته، گذشته روزگاری که "من مال او باشم"

ما همه سرفراز و سر بلندیم از میانبر زدن از راهی که نمی دانیم نامش چیست

مادرانمان به آن وفا میگفتند و ما گم و گیج نگاهش می کردیم

و روزی وقتی مادرانمان نگاهشان به پدران بود ما دزدکی از آن واژه گذشتیم

...

دیروزبعد از فتح آن واژه خوابیدم و امروز بیدار شدم

چقدر دلم خالیست... حتی آن واژه را هم دوست ندارم

گویا امروز دیگر زمان هیچ چیز نیست

نه آغوش، نه کاسه آبی سفالی، نه پک زدن به سیگار لب سوز تو، نه مال من شدن، تو ... او

...

لیوان را تا نصفه پر از قهوه میکنم، بوی خاک می دهد لعنتی

سر میکشم

مست میشوم

...

بگو کسی خانه نیست

بگومن رویایم رادر جانماز سفید مادربزرگ جا گذاشتم

بگو دلم تنگ است

بگو

رها کرده ام خود را به دست باد، تو را به دست تو

و ما را به دست ...

ما؟

تلخ می خندم

تلخ

2010-10-15T17:13:00.005+01:00

طعم تلخ سیگار....
طعم تلخ دوری...
طعم تلخ تصور شنیدن شکنجه های یک زن...
طعم تلخ توهم غربت نشینانی که پاک فضای خانه را به فضای غربت باخته اند...
طعم تلخ ایرانی بزرگ در پشت میله های زندان...
طعم تلخ هوای آزادی آنجا که از داشتنش لذتی نمی بری...
پنجره را باز می کنم
ابر ها بر سرم سنگینی می کنند
خاطره ها و امید ها و آرزوها رهایم نمی کنند
تو نیستی
او نیست
من هم نیستم
کجاییم "ما"؟

واژه ها

2010-10-11T01:34:00.005+01:00

آرامش من با واژه ها به یغما برده می شود

وقتی با واژه ها درگیر می شوم سخت ترین لحظه های بودن من است

وقتی بین خوب و بد در لایه های ذهنم می چرخم و خاطره ها مرا می چرخاند

گاهی از انحصاری شدن عشق فرار میکنم و از سوی دیگر سلولهای خاکستری ذهنم به دنبال امنیت و آرامش می گردد

ولی همین من ، از آرامش روزها و لحظه ها خسته شده و طغیان خود و یا تو را می طلبم وطغیان نکنی، طغیان می کنم

و در این کارزار روزی مثل امروز خسته می شوم از این دَوَران روح و روانم

آری روزی در اوج عشق فرار می کنم از هر "مال تو" شدن و از هر "مال من" شدن ولی چطور در این لحظات محو می شوم در تصور "مال تو" شدن و تشنه می شوم به تصور "مال من" شدنت!

و همین من که باور دارم آدمی نه مالک جسم دیگریست نه مالک روح دیگری چگونه گم و گیج می شوم بین "داشتن و بودن"

کسی بچیند این سیم سرد فلزی را...

نقطه ای بر فمنیسم

2010-09-28T02:15:00.006+01:00

برروی برگ پر از رنگ پاییزی خط میکشم

بر پوست لطیف زنانه خط میکشم- نه

نقطه می گذارم

من یک انسانم

و رها از تمام نمادهای زنانگی ام انسانم

با هرآنچه که می توانم و هرآنچه که نمیتوانم

رها نیستم، نه اینکه در بند دین و سیاست و جامعه باشم، نه،

دربند ذهن به هم تابیده آنهایی هستم که در دفاع از زنانگی من برروی سلولهای ذهنم رژه می روند

ای کاش انسانیت را نشانه می رفتیم و دست از این خط و خط کشی ها بر میداشتیم

شاید

داستان را دوباره اینگونه بنویسیم

"من انسانم

تو انسانی

من به خویشتن خود احترام میگذارم و خودم را دوست دارم

تو هم چنین باش"

این مشق اول و آخر است

که شاید بزرگترین جرم ما این است که از این مشق شب سر سرانه رد شده ایم

همین

فراخوان ســــبزها به نــــدای الله اکبـــر؛ دوشنبه 29 شهریور ساعت 10-11

2010-09-20T13:29:00.004+01:00

جمعی از سایتهای سبز با صدور فراخوانی از مردم شریف کشورمان دعوت نموده اند تااعتراض شان را به حصر رهبران جنبش سبز و بازی های جدید کودتاگران، با بانگ های الله اکبر در روز دوشنبه ۲۹ شهریور نشان دهند . متن کامل این فراخوان که به امضای سایتهای سحام نیوز٬ نوروز٬ میزان خبر٬ تحول سبز ، رای ما کجاست و ندای سبز آزادی رسیده
هرچند برای قاطبه ملت شریف ایران مشخص است که این هماوردی نتیجه عدم موفقیت کودتاگران و رو شدن دست آنان و شاید عکس العمل عصبی شان به شکایت هفت دلاور سبز از نظامیان کودتاگر و آشکار شدن سند مفتضح شورای عالی امنیت ملی در برنامه ریزی دوساله کودتایی است که گمان می کردند در فردای بعد از انتخابات و با خفقان چکمه پوشان به موفقیت می رسد که نرسید و در این روزها وارد شانزدهمین ماه اعتراضی خود می شود.
هموندان جنبش سبز سکوت فعلی خود را به دلیل ماهیت اصلاح طلبانه و پرهیز جنبشیان از ورود به درگیری با کسانی می داند که مغز بیمارشان جز منطق زور نمی فهمد اما این آرامش از سازش نیست و خطوط قرمزی هم وجود دارد که یکی از انها دستگیری این یاران صدیق و پیشتاز جنبش است . و عواقب عبور از این خطوط قرمز
بر عهده کسانی است که انقلاب اسلامی ملت ایران را ناشیانه وارد بازی سرنوشت کرده اند. از این رو ضمن هشدار به کودتاگران و بازیچه های آنان که از دستگیری و محاکمه سران سبز می گویند از مردم کشورمان هم تقاضا می کنیم اعتراض شان را به این بازی جدید کودتاگران با بانگ های الله اکبر در روز دوشنبه 29 شهریور از ساعت 10 تا 11 انجام دهند

زنانگی

2010-09-11T13:28:00.005+01:00

آمدم زنانگی را بنویسم

بین سیگنالهای اینترنتی گم شد و رفت

نوشتم زنی، عروسک نیستی

نوشتم که زنانگی ات را معامله نکن

-نه در خانه و نه در خیابان

نوشتم که آیا این راه و رسم فروش زنانگی از دل خانه ها بر می آید؟ء

یا نگاه خیس و حریص جامعه؟ء

یا معلم بر سر کلاس درس با غمزه گری هایش این گونه آموخته؟ء

یا شاید دستان خالی یک زن که در باورش متاع قدرتمند تر از زنانگی اش برای فتح خواسته هایش ندارد؟

و چه فرقی دارد که در ازایش به تو چه میدهند؟ - چه عشق باشد و چه زر- باز هم سلولهای خاکستری ذهنت را آرامشی امن فرا نمیگیرد

چه فرقی میکند اگر خریدار خانگی باشد یا خیابانی؟ چه فرقی میکند اگر دوره ای باشد؟ -

که این متاع را به هر چه بفروشی و به هر که بفروشی خسته و کوفته به گوشه ای خواهی نشست و به مانند بازرگانی که جنسش را ارزان از کف داده لب میگزی- معامله اش نکن

می دانم که این روزها همه راه ها طولانی هستند

...

و خیلی چیزهای دیگه

ولی گم شد و بین سیگنالهای اینترنتی رفت

شاید روزی دیگر

باز مینویسم

2010-09-10T13:10:00.006+01:00

میخواهم بنویسم

لایه های ذهنم پر از حرفهای گم و پیداست

پوسته ذهنم را میپویم، ورق میزنم لایه ها را

اشک- اشک از چشمانم راه می افتد

سکوتم از چیست؟

درد دارم بر دل؟

بغض دارم بر گلو؟

آه مادران است؟

اشک مظلومان است؟

دلتنگم؟

نمیدانم

باید غبار را کنار زنم، اوجی بگیرم و از آشیان عقاب بر باورهایم بنگرم

اوج بگیرم و دور از اشک و آه و میله زندان و داغ مادران و بی کسی کودکان یتیم شده برای فردا ها بنویسم

با حس سبز

با بوی عاشقی

با باوری سبز

رهایم کنید

بگذارید هوایی تازه در ریه هایم جا پیدا کند

خسته ام از دود

خسته ام از باورهایی که تنها نقششان سرابی است از تار عنکبوت هایی که بر باورها تنیده اند، وقتی که حتی عنکبوت هنرمند هم بر تارهای خشکیده اش مرده است

خسته ام از این همه هیچ

عصیان را دوست دارم

عصیان در برابر من

عصیان در برابر تو

عصیان در برابر زنانگی ام

عصیان در برابر مردانگی درونم

عصیان در برابر هر آنجه از درون و بیرون به بندم میکشد

عصیان در برابر این همه رخوت مرگ باری که بویی از سبز ندارد

سبز خواهم ماند

سبز خواهم زیست

سبز خواهم نوشت

سبز

بلند میشوم

پنجره را میگشایم

نقطه های مجهول ذهنم را مرکز پرگاری میشوم

اشک هایم را پاک میکنم

بغضم را فریادی میکنم بر گستره پهن آسمان

رخت های روی هم ریخته و نشسته را از پنجره به بیرون می اندازم

رخت نو می خواهم انگار

خسته ام از تکرار پوچ رخوت انگیز این اتاق

من از اینجا به عقابی که بر تیغه کوه نشسته نگاه می اندازم

همبازی من اوست

روز تلخ قدس در لندن

2010-09-05T15:49:00.002+01:00

دیروز 4سپتامبر2010روز قدس بود در کشورهایی مثل انگلیس

حدود ساعت 2 بعدازظهر رسیدم به جمعی که داشتند خودشون را برای شرکت در راهپیمایی حاضر میکردند. بین جمعیت چرخیدم، بینابین جمعیت چهرهای ایرانی را تک و توک میشد دید. احتمالا با حس زنانگی ابتدا سراغ دختری رفتم که پرچم ایران دستش بود

سلامم را با دشنام پاسخ گفت

خیلی تلخه تو خاک غریب ایرانی بهت دشنام بده...جواب دادم شرمنده ام که رنگ سبز بلوزم را هم تاب نیاوردی و به سراغ دومی رفتم

مردی میانسال که سلامم را جواب داد بهش گفتم حاج اقا نظرت چیه راجع به اونچه در ایرانمون میگذره....؟؟؟

نگاهم کرد و گفت شما سبز ها را همین انگلیس ....به سر ما نازل کرد

گفتم این چه حرفیه شما پیرزنها و پیرمردها و زنان و مردان کشور خودتون را که از ته دل فریاد میزدند را به بیگانه نسبت میدید؟

گفت بله همش زیر سر آمریکا و انگلیسه

گفتم نه جنبش سبز از رگ و ریشه داخل همون ایران زد بیرون

گفت امسال همتون اون مملکت را به آشوب کشیدید

گفتم من هم رای دادم و به دنبال رایم اومدم بیرون، من به خاطر تغییرات داخل نظام برای ایرانی بهتر رفتم پای صندوق رای...من و امثال من که اگه آشوبگر بودیم راه دیگه ای را انتخاب میکردیم....ولی جواب سوال ساده اون جمعیت چی بود؟؟سهرابها و ندا ها و کیانوش ها را کشتند و کوهیارها و شیواها را زندان کردند. به صانعی و کروبی قرآن خوان هم رحم نکردند، دشمنان فرضی آقایان از بدنه همان نظام هستند که ما براي فردای بهترش رفتیم و رای داديم...چطور شد حالا انگلیسی شدند همه؟

گفت: شما ها دارید از این داستان استفاده تبلیغاتی میکنید و من هم دیگه جوابی به حرفای انتخاباتی نمیدم

گفتم:شما واقعا فکر میکنید ایران با فلسطین امروز فرق میکنه؟

گفت: شماها از اسراییل میترسید شماها صدای فلسطین را میخواین خفه کنید

گفتم : آفای محترم من و خیلی از سبزها با هر ظلمی هر گوشه دنیا مخالفیم...ولی ایرانمون، دوستای عزیزمون زیر شکنجه و تجاوز و حکم های ناعادلانه هستند، این انصافه؟ این اسلامه؟

گفت: قانون شکنی کردند

گفتم: پرسید رای من کجاست و جوابش گلوله بود

چیزی نگفت و بدون خدافظی من را در بغضم رها کرد و رفت

دوتا پسر جوان که فارسی حرف میزدند توجهم را جلب کردند

رفتم طرفشون سکوت را شکستم و گفتم سلام

گفتند سلام و من سریع پرسیدم دارید میرید راهپیمایی برای قدس فکر نمیکنید قدس امروز بهانه ای دست دولتمردان ایرانه وقتی با مردم خودشون این جوری رفتار میکنند

و باز هم جواب تکراری

خانوم جنبش سبز را انگلیس جنایتکار ساپورت می کنه

گفتم آقا همین انگلیس جنایتکاری که تو میگی به تو این حق را میده که توی کشورش راهپیمایی کنی، میدونی مردم توی ایران چقدر منتظر همین حق ساده مدنیشون هستند و دولت احمدی نژاد بهشون این اجازه را نداد

گفت خوب ما ظرفیت دموکراسی را نداریم

گفتم چرا داریم ببین اینجا من میام می ایستم توی صورت تو بدون اینکه بهت توهین کنم باهات حرف میزنم و تو هم چماق دستت نیست که تو سر من بزنی و این اجازه را نداری من هم همینطور..به این میگن مملکتی که توش دموکراسی نهادینه است و من و تو چاره ای نداریم جز اینکه با همحرف بزنیم اگه الان ایران بودیم تو تاحالا چند بار زده بودی تو گوش من؟ما فقط یه فضای سالم میخوایم که در اون من و تو بتونیم کنار هم زندگی کنیم با تمام اختلاف نظرهامون

گفت : نمیشه

گفتم چرا؟ میخوای با اون سیل آدم چی کار کنی؟ بندازیشون تو رودخونه یا بدیشون دست باد...نه اون صدای خفته از اون همه فشار و زور از یه جایی سر بیرون میزنه

یه نگاهی کرد و گفت سبزها فقط 25 خرداد ساکت بودند بعدش شکستند و خراب کردند . خوب باید با اغتشاش مبارزه کرد

گفتم بر فرض محال که حرفت درست باشه همون روز 25 خرداد 26نفر کشته شدند

یکیشون گفت 26 نفر که آمار غلطیه 7یا8نفر

گفتم اصلا یک نفر...خوبه....چرا.؟؟.یه سهراب هم بی عدالتی بود...مگه نه اینکه تو برای عدالت خواهی فلسطینیها امروز اومدی، ولی حتی به ذهنت اومد که اون هموطنت بود و یک روز اومدی بیاستی کنار ما به خونخواهی همون یک نفر و فریاد بزنی برادر شهیدم حقت پس میگیرم؟
که خودت خوب میدونی از آمارها که بیش از صد نفر از عزیزترین بچه های اون مملکت به خون کشیده شدند

پسرک گفت ما باید بریم

خانم دیگه ای توجهم را جلب کرد به سلام و علیک نرسید به جز بد و بیراه هایی که شنیدم گفت شما اسراییلیها

گفتم خانوم من برای کشته شدن همین بچه هایی که عکسشون روی پلاکاردهاست به خیابونهای لندن اومدم...من دلنگران ایرانم.....میدونی بر سر نگینی که ماشین نیروی انتظامی از روی مادرش چند بار عبور کرد و کشته شد این روزها چی میاد اون دختر7ساله مثل خیلی از این کودکان فلسطینی مادر دیگه نداره....میدونی اینم ظلمه چه فرقی داره از طرفه کی باشه؟!

جوابهاش قابل نوشتن نیست

و من یخ کرده بودم و میلرزیدم و پیش خودم فکر کردم که چقدر راه مونده که ما بریم و چقدر سخته اینهمه دیکتاتوریه نهادینه شده را بیرون کنیم از گوشت و پوست و استخونمون

با گلوی پر از بغض از این جمعیت جدا شدم

فراخوان لندن در حمایت از کمپین شیوا نظرآهاری. ما همه شیوا هستیم

2010-08-31T16:15:00.006+01:00

فراخوان تجمع درحمایت از کمپین شیوا نظر آهاری
ما همه شیوا هستیم

بنا به اطلاعات رسیده روزنامه نگار و فعال حقوق بشر شیوا نظر آهاری به اتهام اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم، تبلیغ علیه نظام، و محاربه روز 4سپتامبر2010 دادگاهی خواهد شد. شیوا تنها به جرم فعالیتهای صلح آمیز برای تحقق حقوق بشر و آزادی بیان و برگزاری تجمعات اعتراضی به شرایط موجود زندانی گردیده است. شیوا نظر آهاری عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر میباشد که اولین بار در روز 23خرد...اد دستگیر و به مدت بیش از 100 روز در زندان بود. او با سپردن وثیقه از زندان آزاد شد ولی بار دیگر درتاریخ 20دسامبر2009 دستگیر شد.
بنا بر اطلاعات رسیده، شیوا در هر دو بازداشت بعد از انتخابات مدت طولانی را در سلول انفرادی به سر برده است که این امر خود از مصادیق بارز شکنجه است.
بر حسب موارد ذکر شده در پرونده شیوا، وی به محاربه و تبلیغ علیه نظام متهم گردیده است. علی رغم فشارهای شدید، شیوا در طی این مدت تمامی اتهامات وارده را انکار نموده است
هموطنان عزیز، شیوا و صدها زندانی سیاسی دیگر برای دفاع از حقوق ابتدایی مردم ایران در پشت میله های زندانها، علی رغم سخت ترین شرایط مصمم ایستاده اند.

امروز بر ماست که در دفاع از حقوق قانونی زندانیان، و در محکومیت حکم های بی پایه و نا عادلانه، فریاد اعتراض بهترین فرزندان ایران زمین باشیم.
بیایید تا بار دیگر صدای رسای زندانیان سیاسی دلیرمان را به گو ش دنیا برسانیم و به شیوا بگوییم که تنها نیست و تا آزادی بدون قید و شرط او و سایر زندانیان سیاسی از پا نخواهیم نشست.

قرار ما: پنجشنبه 2سپتامبر ساعت18-20
مقابل سفارت جمهوری اسلامی ایران در لندن
16 Prince's GateLondon SW7 1PT
سبز و پایدار باشید

URGENT ACTION
Free Shiva! Now!

Journalist and human rights defender Shiva Nazar Ahari appears to have been charged with moharebeh (enmity with God) . Her trial is scheduled for 4 September 2010. She is a prisoner of conscience, held solely for the peaceful exercise of her rights to freedom of expression and association.
Dear Friends Shiva’s freedom is in grave danger. Please join us to protest against abuses of human rights of the political prisoners in Iran and demand the immediate and unconditional release of Shiva and all other prisoner of conscience.
We will be holding a demonstration on:

Thursday 2nd September 2010 at 18-20Location
In front of the Iranian Embassy in London
16 Prince's GateLondon SW7 1PT

Looking forward to seeing you all

for futher details please see:
http://www.chrr.biz/shiva/spip.php?article42See More

تولد یک سالگیه من در جنبش سبز

2010-06-26T10:29:00.003+01:00

در کنار همه بغضها باید شاد بود و جنبش سبز را زندگی کرد...22خرداد برای من هم تولدی بود...در طول سالی که گذشت، گریستم...امیدوار شدم...خندیدم... محکم ایستادم...کودکانه گاه خشمگین شدم...گاه خسته شدم و بر سنگفرش خیابان نشستم...زمین خوردم...ایستادم...هوشیارانه به دور و برم نگاه کردم... از حرفهای بیهوده گذشتم...فهمیدم هر سلامی دوستی نیست و هر نقدی دشمنی نیست... به همه اعتماد کردم تا آنجا که شکستندش... یاد گرفتم که جنبش در خارج از ایران موتور 12اسب بخار لازم داره و چون فضا رطوبتش زیاده و دشمن واقعی دور از دسترسه میکروبهای شایعه و هوچی گری در این فضا به سرعت رشد میکنه و خیلی سریع جای آنکه کنار تو است با آنکه در مقابل تو است عوض می شود...یاد گرفتم که برای گذر از دیکتاتوری بزرگ باید حتی در برابر دیکتاتوری های کوچک هم ایستاد، هر چند سخت و انرژی بر...

و این یکسال با همه لحظه های پر از سوالش گذشت... ولی خوشحالم که امروز کسانی که از کف همان خیابان به هم سلام دادیم در کنارم هستند که اگر اشکی به گونه ام میغلطد آن را با مهر پاک میکنند.... و گه گاه با شادی های هم شاد میشویم. و این راه بس طولانیست. زمان میبرد تا دیکتاتور درون هر ایرانی معنی دیگری به خود بگیرد و از من به ما برسیم. سوال ساده بود "رای من کجاست" و امروز هر جوابی به سوالات ما دهند همچنان ما ایستاده ایم تا دیده شویم، شمرده شویم و به حساب آییم و حق عزیزانی که خونشان به پای این سوال ساده ریخته شد را باز ستانیم.

برای بابا

2010-06-25T00:47:00.008+01:00

برای تو مینویسم بابا

برای تو که در اولین روز های زندگی ام مرا آزاده نام گذاشتی

برای تو که هیاهوی زندگی و دلتنگی و تمام مشکلاتم مرا از تو دور کرده ولی من در تنها ترین لحظاتم به یاد لحظه ای نشستن در کنارت بغض میکنم...اشکهایم سرازیر میشه اونقدر که باورم نمیشه 33ساله هستم

خسته ام بابا از این دنیایی که در تصورم نبود که از فضای پر عشق خانه ای سبز کم کم اینگونه دور شوم و در تنهایی آن پرسه زنم...هنوز هم باورم بر این است که من هر چه بسازم و هر چه بدست آورم اندکی از روح مرا سیراب نخواهد کرد تا آنکه ساعت 7عصر در خانه را باز کنم و با هم گپی بزنیم...هر چند پر از گلایه های روزمره

آزاده هیچ وقت نتونست زیر بار غیر آزاده بودن بمونه...شاید این بزرگترین جرم من بود

شاید من هیچ راه دیگه ای به جز آنچه برگزیدم نداشتم...ولی سخت دلتنگم

انگار که دنیا جزیره کوچکی شده..ایران زندان اوین است و انگلیس جزیره ای دور از هر آنچه بتوانم در آن ریشه کنم... کفش به پا ایستاده ام...نه راست میگویی مشکل منم..من اهل ریشه دواندن نیستم ..من دختر عصیان گر و طغیانگری بودم... زور پذیری در ذاتم نبوده...گاه خنده ام میگیرد از آنانکه در این جزیره که تنها منفعتش آزادیست به دنبال زورگویی به من هستند... نمیشناسند این موجود زور گریز و زور ستیز را...گاهی هم باید خندید به کودکی آنانکه حقیرند و از حقارت به هیچ رسیده اند

بابا اینقدر حرف دارم برات تعریف کنم که چه گذشت در یکسال گذشته بر آزاده... هنوز یادمه که شنبه بعد از انتخابات وقتی بهت زنگ زدم چطور بلند بلند گریه میکردم...گویی که بوی خونی که روزهای بعد بر زمینها و پستوی زندانها قرار بود به زمین بریزه دیوانه ام کرده بود... به راستی اون روز من به اندازه تمام روزهای بعد گریه کردم... عزیز تر از جانم وقتی که از کوچه پس کوچه های کشورم دور بودم و هر روز در وسط تظاهرات عکس یه نفر را به کاغذی می چسباندند که(...) به شهادت رسید(...) در خیابون تیر خورد(...)تو کهریزک کشته شد (...) تو خوابگاه بود (...)جنازه تجاوز شده اش را سوزاندند...و...و...و... و جلوی من فقط دیوار یخ زده سفارت بود و کنارم یه دنیا تهمت و ناسزا و ناروا و مارمولک که هر کدومشون اگر اندکی قدرت احمدی نژاد را داشتند ...واویلا.. و هر کدوم از اینها اونقدر درد را زیاد میکرد که دلم میخواست فردا بیام همون جا...بین همون مردم...سیاه بپوشم ولی دل و روحم سبز باشه...داد بزنم...عزا داری کنم... بسازم...بجنگم... بین همان هایی که درد رای گم شده مردم و خون ریخته شده دادشان را در آورده و نه آنهایی که به بهانه های ساده چون حکومت بر بلندگوها انگاری که میخواهند برصدای بی صدای مردم خط و رسم و باید و نباید بکشند ... و نه کسانی که از هزار و یک ترفند و تهمت و چاپلوسی استفاده میکنند تا قد علم کنند...امان از روزگار که این آدمها را چه شکلی به نا کجا آباد ها میبره... ؟!

بابا من در این جنگل خیابانی خیلی چیز ها را تجربه کرد بعضی وقتها فکر میکنم راستی اگه موسوی انتخاب شده بود من برای یادگرفتن این همه چیز در کدوم کلاس باید اسم نویسی میکردم؟ پای تجربه کی باید مینشستم؟ در آنسوی این ناملایمات خیابانی و از کشاکش همین جنگل امروز یاران سبزی در کنارم هستند که بودنشان کم میکنه از سنگینیه همه دردها

همیشه روزهایی که خیلی خستم و داغون، تو خودم گم میشم و با خودم یاد آوری میکنم که بعضی صحنه ها هیچ وقت از یاد من نمیره....چشمان پرسش گر ندا در آخرین لحظه زندگیش... عکس سهراب با صورتی مظلوم بر روی سنگ مرده شور خانه با بدنی تا شده.... صورت جوان اشکان...امیر...کیانوش...ترانه و خیلی از کسانی که نمردند، و بر جنازه عزیزانشون زجه زدند....و آنها که زنده اند و در گوشه زندان با نام و بی نشان هر روز برای این ظلم ستیزی و زور ستیزی هزینه میپردازند

ومن ایستاده ام تا ادامه دهم این راه را....خسته ام آنقدر که اگر آغوش امنت را بگشایی ساعت ها در آن از هوش خواهم رفت...خسته ام تا آنجا که این روزها دست و پایم را فرمان میدهم تا حرکت کنند...خسته ام چرا که روزمرگی های زندگی ام سخت میگذرد...ولی باید ادامه میدادم و باید ادامه دهم...من با خودم عهد بستم "من ایستاده ام تا ..."

ولی به من حق بده اگر از پس همه این ناملایمات بر آیم که بر آمده ام و خواهم آمد ولی در برابر دلتنگی ام عاجزم...دلتنگم برای باز کردن در خانه و دیدن روی تو، که نگاهم کنی و بگویی

سلام بابا

فراخوان گردهمایی 22 خرداد لندن

2010-06-07T23:52:00.007+01:00

با تشکر ار حسین تاراز برای ویدئو

منبع http://www.youtube.com/watch?v=K2SNJdbiBrc

یکسال گذشت

و ما از امید سبز به باور سبز رسیدیم

میدانم که استقامت سبز ما، راه سبز را تا تمدن سبز ادامه خواهد داد

اشکهای روز اول همه و همه به باور نشستند و ما امروز کمتر از ایرانی آزاد و آباد را در پیش رو نمی بینیم

هیچ کس را یارای باز گرفتن باوردمان نیست،هیچ قدرتی را قدرت مهار کردن و به سخره گرفتنِ آگاهی جنبش سبز از حقوق مدنی خود نیست... ما ایستاده ایم

ما در لندن همدل و هم باور و همصدا با همه ایرانیان در روز 22خرداد سبز به پا خواهیم ایستاد

وعده ما لندن

ساعت 3 بعد از ظهر- مکان روبروی سفارت ایران در لندن

مجوز راهپیمایی ما مادران آزادی اند..روزتان مبارک

2010-06-03T16:55:00.006+01:00

مجوز تظاهرات 22 خرداد را اين سه تن صادر ميكنند

نگاهي بر آنان بينداز و ببين ميتواني نيايي ؟
مادران سهراب اعرابي ، اشكان سهرابي و ندا آقا سلطان .

مادران ايران . مادران آزادي

روز مادر است و مادرها به دور از آغوش عزیزانشان در گوشه به گوشه آن خاک ایستاده اند

روزتان مبارک مادران صبر

ما همه ندا و سهراب و فرزاد و کیانوش و اشکان و ...برای شما

باور کنید که فرزندانتان به تعداد تمام جوانان ایران زمین تکثیر شده اند

باور کنید که قطره ای از خونشان به بیهودگی نخواهد رفت

باور کنید که این دریا را خروش است و خروش است و خروش

باور کنید که ما همه همه با هم دوش به دوش هم ایستاده ایم

خرداد با همه زیباییش

2010-05-29T00:36:00.003+01:00

یکسال از حماسه مردم ایران زمین میگذره

مردمی که ایستادند و در سکوت و در فریاد اعتراض کردند که رای من کجاست؟

مردمی که در زیر باتوم و شکنجه و تجاوز،احکام نا عادلانه، اعدام و سرکوب ایستاده اند

ملتی در حال متولد شدن است

تمدنی سبز نتیجه این تولد خواهد بود

سخت و دردناک است که بدون ندا ها و سهراب ها ما به پیشواز آن روز میرویم

سخت و دردناک است که عزیزانمون در زندانند

کوهیار و حسین و مجید در اعتصاب غذای خشک هستند

نگرانیم و معترض و امیدوار ولی 22خرداد از راه خواهد رسید و ما بار دیگر در برگی از تاریخ ثبت میکنیم که دیکتاتور ها ماندنی نیستند و روزی میدان های شهر های سبزمان را به یاد شهدای راه آزادی نامگذاری میکنیم.

هر کجای کره زمین که باشیم 22خرداد شانه به شانه یکدیگر آزادی را فریاد میکشیم

آزادی حق ماست

آن را به هیچ بر باد ندهیم

کودتاچی

2010-05-18T16:37:00.004+01:00

خبر آمد که محافظ میرحسین را بازداشت کرده اند. نمیدانند که میرحسین دست کم بیست و چند میلیون محافظ دارد. و چقدر دیکتاتور ها همیشه حقیر و ناچیزند.

بوی خرداد پر حادثه می آید و سخت دلتنگ و نگران و امیدوارم

دلم میخواهد بر بام خانه ام فریاد بزنم الله اکبر و کنار همه آنهای دیگری که همانجا در همان خیابانها هستند فریاد بزنم مرگ بر دیکتاتور

راه طولانیست ....دلهرها کم نیستند... دلشکسته فرزاد هستم که در پای رفتن به چوبه دار به نگهبانان شکلات تعارف میکند و به یاد می آورم که این معلم مهربان روستا را که چطور نامه هایش از زندان آدمی را بر افروخته میکرد و به فکر فرو میبرد...

درد بزرگ دیکتاتوری و دیکتاتور پذیری ریشه در همان فرهنگ غنی ما دارد

پس ملتی در حال متحول شدن و به دنیا آمدن است دردی سخت و شیرین بر جان همه ما نشسته

همراه شو عزیز

کین درد مشترک

هرگز جدا جدا درمان نمیشود

بین سیاست و عشق

2010-05-17T00:38:00.003+01:00

نمی دانم از عشق بنویسم یا از سیاست
دلم غوغاست
یاد شعری بر دیوار اتاقم افتادم

چقدر راه رفته ام ،چقدر بیراه رفته ام، اما رفته ام
سکون خصلت مرداب است

همیشه جنگ و گریز من بر سر رسیدن به دنیای آرام و فرار کردن از آن است
یکی پس از دیگری

و تو چه خوب بازی روح من را میشناسی
از تو میگریزم و به تو باز میگردم و در خود طغیان میکنم و میشکنم و میسازم
بلند و بی صدا
و تو آرام ایستاده ای
گویا که داستان این رفت و آمد ها را از بَر داری
نکند که تو هم سالها مسافر همین رفت و آمدها بوده ای؟
نمیدانم آیا روزی در میانه یکی از این طغیان ها ، درست در همان نقطه که به دنبال آرامشم، مینشینم و سر بر بازوانت میگذارم، یا نگاه مهربانت همیشه همراه این سفرهای هر روزه روح و روان من خواهد بود
از این گوشه به آن گوشه، از آن بغض به آن هق هق، از آن طوفان به آن دریا، از آن تغییر به آن دیگری
و از این بودن به آن شدن

شیرین

2010-05-13T01:41:00.005+01:00

برای روز زن بود برایت پستر زدیم... همینطور که از دستگاه در آمد اشک بر چشمانم نشست... به فکرم افتاد که چه بر سرت آورده اند در زیر شکنجه و بازجویی...
ولی یکشنبه صبح....بنگ...بنگ...بنگ...بنگ...بنگ
پنج اعدام در اوج نا جوانمردی،قساوت و بی عدالتی
مگر اعدام جوانمردانه هم داریم؟؟ نه...
صدای دختری که هیچ گاه صدایش را نشینیدم این روزها و امروز بارها اشک بر چشمانم نشانده دختری بی پناه که در دستان بی رحمی فریاد میزند:

"من که در دستان شما هستم بگذارید حداقل با خانواده ام خداحافظی کنم. بگذارید برای آخرین بار با دوستانم خدا حافظی کنم .من که نمیتوانم فرار کنم . اما بگذارید محض رضای خدا برای آخرین بار صدای مادرم را بشنوم و ....."

و نگذاشتند که نه آخرین کلامش را به همبندی هایش بگوید و نه به مادرش
چه غریبانه رفت به استقبال آزادی اش
و شیرین پر کشید و آزاد شد

دلمان را شکستند...اشک بر چشمانمان نشاندند.. خانواده ها را داغدار عزیزانشان کردند...جنازه ها را به خانواده ها پس ندادند که عزیزانشان را با افتخار به زادگاهشان باز گردانند و صورتهای آرام و کبودشان را بوسه زنند....همه را خوب میدانیم... ولی آنها به مانند همه دیکتاتورهای تاریخ نمیدانند که ما همه چه محکم دوش به دوش هم می ایستیم،امروز محکم تر از دیروز، و عدالت خواهی و آزادی را با هم فریاد میزنیم...ما ایستاده ایم

شیرین خواهر تنهای من که تنها ایستادی و تنها بر چوبه دار رفتی، من ایمان دارم که روزی فارس و کورد و ترک و بلوچ و ... در ایرانی آزاد و آباد با حق و حقوق برابر زندگی خواهند کرد... و یاد تو همیشه بر زبانها خواهد ماند... هر چند که من مطمئنم کوردستان شیرین و فرزاد زیاد داشته.... و تو عزیز دل شکسته،هموطن کورد من،غریبی نکن ما همه عزاداریم و همدرد... شعر های کوردی در این گوشه ها و کنار ها این روزها از هر زبانی رواتر و گویا تر است... که دل را آتش میزند

و اسم شیرین بر یادها و دلها خواهد ماند

ندا

2010-05-08T01:54:00.006+01:00

درست در شمالی ترین نقطه اتاقم روزها و بارها چشمم به این پوستر با نوشته ای که داره میخوره...هر بار چشمم را ازش می دزدم ولی اونجا هست و خواهد ماند

دلتنگی و بی قراری امان از روح و روانم بریده

ایران آزادم آرزوست

ولی همان ویران سرا را هم دوست دارم

من در غربت نخواهم مرد

من در غربت نخواهم پوسید

دیر یا زود به خانه باز میگردم

If tears could build a stairway

and memories a lane

I'd walk right up to heaven

and

bring you home again

منشور

2010-05-04T17:00:00.005+01:00

چه حقیر میشود آدمی در ورای پنجره خواستن
چه بزرگ میشود آدمی در ورای پنجره خواستن
چه آدمی تنها میشود در آنسوی دور رابطه ها
چه آدمی به کثرت میرسد در آنسوی دور رابطه ها
آدمی آدمی آی آدمی
آدمی
موجودیست پر از زاویه ها و منشورهای تو در تو
آدمی پر است از این همه سوال بی جواب و دست و پای بسته و فکر گریزپا
آدمی تنها به حکم آدم بودنش باید بدود...باید از تمام این منشور های تو در تو بگذرد تا خود و زندگی را هر روز تعریف کند
بردارد،
زمین بگذارد،
اوج بگیرد و چه غریبه میشود گاهی برای خود
منشور در منشور،

بین نور و تاریکی، بین خود باوری و خود ستیزی، بین عشق و تنهایی، بین دوری و دوستی، بین غربت و وطن،بین کودکی و بزرگسالی، بین سیاست و هنر، بین قضاوت و حقیقت، بین ساده دلی و حسابگری، بین نظم و بی نظمی بین باور و شک
و شاید سخت تر از همه بین خود با خود
آدمی همواره در گذر است
سخت میگذرد این روزهای پیچ در پیچ

پنجره سبز

2010-04-28T01:59:00.004+01:00

در کشاکش غروب از کوچه گذر میکرد روح و روانش سالهاست که به همت دل دریاییش بی نصیب نمانده از بلند پرواز کردن ها و آزمودن راه هایی که از حضور آدمی بر سنگفرش خیابانش کمتر رد پایی بر جای گذاشته شده...پس خوب میداند که تنها میخندد و تنها غمگین میشود... همیشه سینه سپر کرده و هر چند سخت و دردناک با همین قد و قواره قد کشیده ،تا هر آنچه از روح و دستانش دور نگه داشته اند را بیازماید، و آزموده، تلخ و شیرین، همه در کوله پشتی خاطراتش به همراهش هست...امروز روح و روانش خسته است...کوچه را میپیماید و بلند بلند آنچه بدست آورده را میشمرد و هر آنچه در درون دارد را بلند بلند برای خود تکرار میکند تا که شاید به خانه نرسیده آرامشش را باز یابد...همیشه کوچه پر از خانه است و خانه ها پر از پنجره ها و در ورای پنجره ها آدمی ست که آنگونه که دنیایش را تعریف میکند هنرنمایی میکند... اولی...دومی....سومین پنجره.... نه... به خانه خود میرسد...از پله ها بالا میرود کلید برق را میزند... پنجره سبزش را باز میکند و بوی باران مثل همیشه مستش میکند....
و بار دیگر هم مطمئن میشود که زندگی تک به تک آدمها را تنها از ورای پنجره هایشان دوست دارد، برای اندکی تغییر به آنها نگاه میکند و با شادیهایشان شاد میشود ولی گویا از جنس دیگریست آنچه که در آن رها میشود و دوست میدارد و معنا میشود. جنس زندگی پر هیاهوی خودش از پشت همین پنجره و با همین بینظمی ها و طغیان ها و عصیان ها و عشق ها و نا آرامی ها صدای موزونیست که از آهنگ آن سالهاست که شاد شده...گوش فرا میدهد

قسمتی از نامه ای برای ...

2010-04-24T17:24:00.006+01:00

سلام مهربانم

ديشب که در کوچه خودم را رها کردم و سرمای بهاری صورتم را نوازش می داد با خود می اندیشیدم که تو براي من قبل از اینکه هر جايگاه دیگه ای داشته باشی یک دوست خیلی خیلی خیلی عزیزی. و من هم عاشق این دوستی ام. واقعا وقتی سهراب میگه خانه دوست کجاست من را همیشه به این فکر می انداخت که دوستي از معشوقه بودن و عشق شاید بالاتر باشه...انگار که فضاي دوستی امن تر از عشقه نمیدونم چرا ولی فکر میکنم دلیلش اين باشه که آدمها در طول زمان کاسه بلور عشقشون اونقدر ترک بر ميداره، اونقدر به دست نا اهل میوفته که برای باور کردنش زمان تنها راه حله...ولی دوستی و اعتماد و رها شدن فکری با کسی که کنارت ایستاده و دوستش داری خیلی ارزشمنده... خیلی زیباست که بدون مرز و اندیشه تمام واژه ها را رها میکنی و قضاوت نمیشی! حداقل برای من که اینطوریه. هميشه بازی همینطوریه،یکی بذر عشق را می پاشه و اون یکی فقط کافیه که در فضای اعتماد و دوست داشتن اين بذر را بپذیره و کم کم در ان رشد کنه. من شاید مثل تو که بی پروا ازعشق سخن ميگویي حرف نزنم ولي امنيت عاطفی که در این دريای طوفانی به من میدی خیلی بالاست. و من تکیه دادم به شونه های تو و دارم باهات اوج میگیرم. و در کنار همه مهربانی هایت من باوردارم به این دوستی.
من باور دارم که برای بودن کنار تو نباید روحم را جراحی کنم و قسمتهاي آرام و طغیان گر و قانون ستیزم، تضادها و درگیری های درونم را از تو پنهان کنم... ميدونی جنس این دوستی و عشق با تمام اون چيز هايی که من تجربه کردم يه فرق بسیار جالبی داره و اون اینه که طرف مقابل من آدم باهوش و دانايیه... این بازی برای من با تمام بازی های که تا حالا کردم فرق میکنه...نه باید تلاش کنم که گاه و بیگاه زنگ را به صدا در بیارم تا قسمتی از من در پشت صورت مهربانم ندیده و پنهان باقی بماند و نه باید خودم را ثابت کنم که من در ورای زن بودن انسانم، نه اينکه در تلاشم تا کسی را از ته چاه حماقت بیرون بکشم، نه اینکه نگران هستم که ته این داستان نه دست سیاه مرگ، که دست جهل آدمی من را از اين آدم دور خواهد کرد، و برگ دیگری از تاریخ زندگی من خواهد شد...ناراحت نشو از اینکه اسمش را میزارم بازي، شاید به خاطر اینه که من کل زندگی را بازی میبینم. که هر گوشه ای از اون راه و رسم خودش را داره.

میبوسمت عزيز مهربونم

گزارش هفتگی

2010-04-11T13:13:00.012+01:00

عجب بهاری شده این روزها دل و روحم و هوای لندن

___

رها شدن صدای مژگان شجریان در کنار پدرش،استاد سبز ایران مرا مغرورانه شاد کرد...در بیقراری بر لبه صندلی نشسته بودم و رها میکردم خود را در رویایی شاد و عجیب

___

سخت میپیچم بر پای اعداد و ارقام و نمودارهای عجیب که هیچ رسم و قانونی ندارند....روی روح بی قانون مرا سفید کرده اند این روزها این نمودارها و من به چالش کشیده شده ام که مهار کنم این بازی بی قانون را

___

و همیشه تهِ تهِ کوچه نامهربانی ها یه کلبه مهربانی هست با صدای تار و دف و گزیده شعر فروغ...اندکی که مینشینم تمام تلخی راه را به خاطره ها میسپرم و به مانند رها کردن موهایم در باد رها میشوم در دستانی که بوی عشق و هیجان میدهد کمی بیتاب و بیقرارم ولی همین بی تابی را دوست میدارم

یاد کتاب کیمیا گر این روزها از ذهنم بیرون نمیره....بریدا را با خودم مرور میکنم....

___

به آدمها مینگرم گاها چه حقیرانه میشکنند خود را آنهم با چه تلاش مضاعفی .... غریبانه اوج مردانگیهایی که بر خاطراتم نقش بسته را، به مانند مست رها شده ای در بازار کوزه گران بلند بلند میشکنی...حتی سکوت من هم آرامت نمیکند...نگاهت میکنم...و هیچ نمی ماند از آن لحظه ها حتی خاطره ای از یک بوسه...کاش همان که بودی میماندی رفیق

راستی مگر چند بار در سال این موجودات زمینی پوست می اندازند ؟ گویا من مسابقه گذاشته ام با تک به تکشان ....حالا دیگه اگه هر هفته مجبور به پوست انداختن نشوم به دنبال چیزی میگردد روح و روانم...بیمارم کرده است این بشریت بیمار

___

لندن را پیاده میپیمایم و درمهربانی خودم را رها میکنم و به چالش میکشم...موهایم را باز هم به دست باد میسپارم و در درونم آواز سر میدهم که شادم و از همین شادی پر قصه و پر سوال باز هم مطمئن میشوم که زنده ام و آزاده ام

رویای کودکی

2010-03-30T12:12:00.004+01:00

لابه لای عدد ها و رقم ها که گم میشوم....دقیقا در همون لحظه که صفر ها جلوی چشمهام حجم میگیرند
یاد رویای کودکی ام میکنم
همان روزها که شیرین ترین نقشی که آزاده را در اون میدیدم شبیه این چیزی که امروز هست نبود
معلم ساده ای بود در یکی از کلاسهای شهری که دوستش داشت....عاشق بچه ها
و من چه دورم از رویای ساده و کودکانه ام این روزها

...و همیشه

هیچستان سهراب

2010-03-28T06:35:00.002+01:00

دلتنگ هیچستان سهرابم

عریان تر از همیشه بر پشت هیچستان خیمه زنم

در خلسه سهراب گم شوم

ناخن هایم را نجوم

علف را بو بکشم

باورهایم را نقاشی کنم

انار را دانه کنم

آزادی را مزمزه کنم

سهراب را صدا کنم

چند سهراب دیگر در دفتر تاریخ ایران زمین ما ثبت میشود؟

دلی طوفانی

2010-03-26T09:57:00.006Z

این همه تلخی که بر من گذشت را کجای دل و روحم گذاشته ام ؟ چرا نوشتم که او را همان بس که فاحشه ای باشد تنها بر گور تمام پستی هایش و نه حتی فاحشه ای طناز که خاطره ای خوش بر جسم آدمی میگذارد؟ نمیدانم این همه تنفر را باید در خلوت تنهایی هایم از دل و روح خسته ام زمین بگذارم یا با صدای قلبی مهربان که آهنگ خوشی بر روزهایم مینوازد؟ هنوز هم مهربانی هست،

اول عاشق میشوم یا اول فراموش میکنم؟ یا دوباره عاشق میشوم و هیچ گاه فراموش نمیکنم؟

میدانم، میدانم که ذات دل مهربانم به دادم خواهد رسید و نجاتم خواهد داد از همه آنچه یکی پس از دیگری بر من گذشت.از تندی کلامم که بوی کلم نیم پز میدهد خرده نگیر بر من و کلام تلخ و کودکانه ام خرده نگیر، میدانم که هنوز تلخم، آخر تو نمیدانی در آن روزها که من تصمیم به سلاخی عشقی بزرگ گرفتم تا کجای نیستی و سیاهی رفتم...........رفتم تا که نباشم و از همون جا که ته ته ته دنیاست بین نیست و بود ، از نیستی ترسیدم و بازگشتم.

دیروز وقتی برای چند ساعتی نشسته بودم پشت میز مطب دندان پزشکی، زنی آشفته حال وارد شد، گویا بین ترس و درد در جدال بود و از دندان درد آنچنان نالید که صدایش مرا به یاد ناله های خاموش دلم انداخت. گویا از درد با خود تصمیم گرفته بود که دوایش تنها ریشه کن کردن این دندان است و ساعتی بعد با رویی شاد، که هم از درد خلاصی یافته بود و هم بر آن ترس چیره شده بود، مطب را ترک کرد....رفت و من پیش خودم فکر کردم که ای کاش کل این ماجرا به همین میمانست که من خود را به دست دندان پزشک حاذقی میسپردم و ساعتی بعد .......تمام

خوب میدانم که این روزها خنده ام اوج نمیگیرد. خوب میدانم که درانتهای تمام مهربانی هایم گودال سیاه و پر سوالیست ازجنس زشت شک و تردید به شکستن، خوب میدانم که بعد از آن روز که ساعتها گریه کردم، امروز اشکهایم خالیست

خوب میدانم که تو، نه او را نمیگویم، تو را میگویم از تلخی و بی گذشت بودن کلامم پر سوال نگاهم کردی

ولی بمان در کنار همه خستگیها و درد های نگفته ام، و نپرس که معنی این همه ناله و نفرین چیست، در کنار تمام آشفتگی این روزهایت، برایم آغوشی باش پر آرامش تا تمام شود این تلخی

نمیدانم زیاده میخواهم یا بیجا ولی این همان آرزوی شیرینیست از بودنی ساده و محکم که میماند

نوروز سبز 1389

2010-03-20T16:12:00.005Z

سال 1389 سال صبر و استقامت بر تمام عزیزانم،

همه آنهایی که دوستشون دارم،

همه آنهایی که آغوش گرمشون را در خاک غریب دلتنگم،

برای همه آنهایی که در دنیای مجازی دلتنگیهایم را گوش شدند،

و همه دوستانی که در این نه ماه اخیر یار و یاور هم شده ایم،

همه ما ها که به مانند جزیره ای تنها بودیم و الان بیشماریم و دست در دست هم داریم و یار دبستانی میخوانیم،

برای همه یاران سبزم در گوشه به گوشه دنیا،

برای همه و همه و همه مبارک باشه

اگر چه دلتنگ خونه سبزمم، اگر چه دلتنگ خونه مادربزگم، اگر چه دلم هوای بوی شهر اصفهان وآغوشهای گرم را کرده، و بیشتر از همه بوسه و آغوش گرم مامان و بابا را بر سر سفره هفت سین سخت دلتنگم

اگر چه دلامون غم داره ، اگه سهراب و ندا و کیانوش و اشکان را دلشکسته دلتنگیم، اگر کوهیارها و کاوه ها و درسا ها و هنگامه ها را چشم انتظاریم،

ولی امید دارم

امید دارم به آغاز بهار

امید دارم به فردای بهتر

امید دارم که ایران از برای همه ماست

عزیزانم سال 1389 بر همه شما مبارک باشه

سال 88

2010-03-18T11:55:00.005Z

روزهای پایانی سال پر از سوالی میگذره...امروز پنجشنبه آخر سال بود...فیس بوک همه دوستان مملو بود از عکسهای آخرین پنجشنبه سال در بهشت زهرا به یاد ندا و سهراب و اشکان و ترانه و شاخه گلهای چیده شده بر سر گورهای مظلومانه و بی صدای خاوران... دلم فشرده و تابیده شده در هم بین جنگ بر سر شادی و غم و امید و دردمندانه روحم را با خودم از این سوی خانه به آن سوی خانه میکشم...درونم را نگاه میکنم ... انگار که چشمان غم زده مادر سهراب بر وجودم سنگینی میکنه و از غم دل مادر زحمتکش کیانوش آشفته میشوم ... به راستی آنها که کیانوش و سهراب و ندا و ترانه و اشکان را با دستانشان کشتند شبها بیتاب و بیخواب نیستند؟؟؟ ولی نباید غمزده ماند، که اگر غمزده بمانیم خواهیم مرد... سال پر از امید وعشقمان را با دستان سیاهشان تبدیل کردند به سال خونین و پر از حماسه ،هر چه خواستند بر سرمان خراب کنند بر سرشان آوار شد و برای ما سکوی پرش...ولی مسئولیم....مسئول خون کسانی که نامشان در تاریخ ایران ثبت خواهد شد، مسئول دل سوخته همه کسانی هستیم که عزیز در راه آزادی ایران عزیزمان از دست دادند و سبز میمانیم که یادمان بماند چه میخواهیم و چه باید بکنیم... عزیزان زیادی در خارج از ایران اولین عید را در فضای غریبی سر میکنند...عزیزانی که نه مثل من به دنبال فردای بهتر کوله بستند بلکه عزیزانی که ایران برایشان به یکباره پر شده بود از احضاریه و زندان و شکنجه و وثیقه های سنگین و بدتر از همه بی پناهی در برابر دادگاه های ظالمانه ای که تمام هویت انسانی را به سلابه میکشند و آن سوی دیوارها پدران و مادران آشفته حال. آنها چه میکنند با عید غریبانه درغربت اجباریشان؟ من و تو چه میکنیم در این عید پر سوال؟

سبزه ام قد میکشه... خونه پر از عطر سنبله... آیا باز هم فرصت عاشقی هست؟ من بیصدا و تلخ در سکوت و خلاء عشقم را سلاخی کردم و چه تلخ بود

سپید موی من

2010-03-15T21:28:00.003Z

قرار این بود و من نمیدانستم؟بر آیینه خیره مانده ام
نمیدانستم قرار بر این است که روزی از تعدد آنها هاج و واج بمانم که چه شد؟
نمیدانستم که اینگونه موی آدمی سپید میشود

درد دل

2010-03-11T01:02:00.005Z

تهران....دانشگاه شهید بهشتی.....بوفه بالایی....چای داغ و شکلات.....رخوت بعد ازظهر....کلاسهای پر از طغیان.... پچ پچ سر کلاس بر سر برنامه کوه جمعه.... خنده های یواشکی....اعتراض به بحث ولایت مطلقه فقیه....یاد گرفتن رسم بازی با عدد ها و مدیریت.... نگاههای آشنا از اینور و اون ور کلاس...سوز سرمای راه دانشکده تا دم در دانشگاه یا نسیم بهار
و آن همه جنگ بی پایان من هر روز با هر آنچه که میگذشت
نمیدونم اگه اول اینجا (لندن)بودم و بعدش اونجا(تهران) اونوقت آیا دلم رضا میداد که با هر آنچه بود و نبود حال کنم و نَجنگم، یا نه ذات اون محیط بود که ذهن من را به اون جا میرسوند که همه چیز باید نقد میشد حتی اگر گوشی برای شنیدنش نبود در سکوت من با من!!! البته در مجموع از برآیند راه تا به اینجا به جز تنهاییش راضیم... این یکی هم تقصیر هیچ کس نیست....یا من بلند پریدم....یا آرام حرف دلم را زدم....یا زنانگی ها را خوب فرا نگرفتم... به هر حال همیشه یه جای کار میلنگه
ولی این روزهای دم عید حاضرم خودم را در سکوت و یا بلند بلند روزی صد بار سلاخی کنم شاید دل تنگم آرام و قرار بگیره از این حجم بزرگ تنهایی.....بوی ایران را از کنار هر سنبل و شب بویی که رد میشم حس میکنم و چقدر دلم دلتنگه همه چیزهایه که یه روزی ساده از کنارشون رد میشدم

برنامه روز زن در لندن

2010-03-02T22:48:00.002Z

ما گروهی از زنان ایرانی مقیم لندن روز شنبه 6 مارس 2010 از ساعت 2.00-4.00 بعد از ظهر در میدان ترافالگار لندن گرد هم می آییم تا صدای حق طلبی مادران عزادار و زنان ایرانی را به گوش همگان برسانیم.

زنان ایرانی در طول 30 سال گذشته تحت شرایط سخت وغیر حقوق بشری از مبارزه جهت بهبود حقوق انسانی خود قدمی به عقب ننشسته اند.

بر این باوریم که قوانین ناقض حقوق زنان در ایران، تبعیض جنسی و تحقیر زنان را در جامعه نهادینه کرده است. به گونه ای که زنان از حقوق انسانی خود محروم شده اند. حکومت ایران حق انتخاب آزادانه پوشش را از زنان سلب نموده با زیر پا گذاشتن حقوق زنان نظیر حق مسافرت، حق طلاق، حق سرپرستی فرزندان و حق ارث، حقوق انسانی نیمی از اعضای جامعه را لگدمال کرده است. همچنین این حکومت با قانونی کردن تعدد زوجات و صیغه، زنان را به بردگان جنسی برای مردان تبدیل کرده است.

علیرغم تمام فشارها و محدویت ها ، زنان ایرانی به مبارزه و مقاومت برای دستیابی به حقوق خود ادامه داده با حضور فعال و مثبت خود نقش چشمگیری در پیشبرد جنبش سبز ایران در وقایع بعد ازکودتای انتخاباتی دوازده ژوئن 2009، ایفا نموده اند. حکومت ایران با آگاهی از نقش و حضور زنان در مبارزه آزادی خواهانه مردم ایران، اقدام به دستگیری، شکنجه، تجاوز و اعدام آنها نموده است. در حال حاضر دهها زن ایرانی بدون داشتن وکیل و بدون حق دیدار با خانواده های خود در زندانها، تحت فشار و شکنجه هستند. ما خواستار آزادی بی قید و شرط زندانیان سیاسی زن هستیم و از تمامی نیروهای آزادیخواه و طرفدار حقوق بشر می خواهیم به هر شکل ممکن مارا حمایت کنند. ما همبستگی جهانی تحت عنوان «فراخوان برای آزادی و برابری جنسیتی در ایران» را ارج می نهیم، و در این مبارزه خود را بی پشتوانه نمی بینیم. حمایت از زنان ایران و حقوق پایمال شده آنها حمایت از گسترش جنبش آزادیخواهی کنونی مردم ایران است. روز 8 مارچ زنان دربند ایرانی را فراموش نکنید.

ایرانیان طرفدار آزادی و برابری جنسیتی در ایران
womensrightsiniran@gmail.com

نه آقای مرندی دانشگاه جای تو نیست

2010-02-20T02:11:00.017Z

هشت ماه و چند روز از آن کودتای بی رنگ بر علیه ملتی سبز میگذرد. نگاهی به لیست زندانیان بعد از انتخابات می اندارم و با خود می اندیشم که چقدر هوای زندانها این روزها سبز است. به راستی زندان بانها با این همه سبزی هوای پیچیده شده در سلولهای زندان چه میکنند؟؟

مقاله بابک داد به نام تجاوز مقدس را میخواندم. مقاله دوست و یار سبزم ع-ا در جرس به نام دانشگاه حرمت دارد چه در لندن چه در تهران را میخواندم. حدیث چشمان گریان همسر امیر رضا عارفی به قلم شیدا جهان بین را در وبلاگش میخواندم و گیج و گم بین سبز و بنفش و دموکراسی و دیکتاتوری در غلیان افتادم. اگر بخواهم مختصاتی بر تن باور سبزم بکشم آنوفت مرز سبز ماندن من تا کجاست؟

آیا اگر من در باورم یقیین دارم که تریبون دانشگاه یو سی ال لندن را از مرندی گرفتن کاریست بسیار پسندیده و در خوراو زیرا که نه تنها در این مدت حامی و پشتیبان دولت کودتا بوده بلکه هفته قبل از آن، اعدام دو هموطن من را تایید کرده بود،آیا این جا من خشونت طلبم؟ در سرم میپیچد که دانشگاه یو سی ال این روزها داشجوی زندانی در اوین دارد. یاد مادری که این روزها پشت در زندان به دیوار بلند خیره میماند از ذهنم دور نمیشود.

بلند بلند با خود می اندیشم، مگر میشود با سیستمی که نیروهای امنیتی آن علی کروبی را نه در زندان که در مسجد، همان جا که مسلمانها از آن به نام خانه خدا یاد میکنند، تهدید به تجاوز جنسی کنند، با زبان شیرین یار سبز من که مقاله دانشگاه حرمت دارد را نوشته، سخن گفت؟ مگر میشود که اشکهای چشمان همسر امیرضا که حکم اعدامش را داده اند را دید وآنوقت به آقای مرندی اجازه داد که بدون مزاحمت و با استفاده از نام دمکراسی که خودش هم از آن نه نشانی دارد و نه در راه آن قدم برمیدارد سخن گفت. اگر بار دیگر بر اعدام این جوان هم حکم تایید گذارد چه کنیم با این همه تب و تاب دموکراسی؟ پس دادِ دل آن همه مادر دانشجو که این شبها بر پشت دیوارهای زندان اوین با هزار تهدید و توهین می ایستند را کجا سر دهیم، اگر در لندن هم به نام دموکراسی سکوت کنیم،پس کجا؟؟؟
پس با بغض در گلو پیچیده خودم چه کنم؟؟؟ تا کجا ببینم که میزنند، میگیرند، تجاوز و توهین میکنند، که حتی میکشند،و باز هم وقتی که به نام دموکراسی به یکی از دست اندرکاران و حامیان این جنایت ها در لندن تریبونی داده میشود سکوت کنم؟ متمدنانه بنشینم، گوش دهم، دست بلند کنم، اگر نادیده ام هم گرفتند لب بگزم و سالن را با هزار بغض دیگر در انتها ترک کنم؟؟؟
و امروز که تنها کار ما ندادن این فرصت به یکی از حامیان دولت کودتا بوده، یاران سبزم تفکر مرا و عمل دوستانمان را نکوهش کنند!؟

به فضای خارج از ایران می نگرم، چه خوب بود که دلهای صاف و مردم دوست در همه کشورها حامیان مردم بودند، بالاخص دراریکه قدرت. ولی افسوس که معامله های نفتی و گازی فرصتی به صاحبان قدرت نمیدهد که دغدغه شان دموکرات بودن من و ما و سبزها باشد. که من باور دارم آنها هم به مانند طوطی حرفها را تکرار میکنند. شاید میبایست در فضای ایران باشند تا ببینیم آیا باز هم گله ای میکنند بر آن کس که از راه باریکه ای به دنبال حق خود ویارانش فریاد میزنند. آنچه من آرزو دارم ایرانیست آزاد و مقتدر و این به تحسین و تهدید غرب و شرق ساخته نمیشود. دغدغه من پیش از اینها دغدغه بر کشوری است که فقر و بیعدالتی و خفقان در آن فریاد میکند و بسیار در زندان دارد.

به فضای داخل ایران از دور نگاهی می اندازم، آن طرف این معادله نابرابر در برابر این همه سبز چه کسی نشسته؟! زبان گفتگویش چیست؟! گوش شنوایش کجاست؟! دستان بی رحم قدرتمندش یارای خورد کردن چندین شاخه سبز دیگر را دارد؟! از این همه های و هوی دموکراسی خواهانه ما به نفع خودش استفاده میکند یا از آن درس میگیرد، یا نه به چشم خس و خاشاک نگاهمان میکند؟! صحنه ها یکی پس از دیگری از جلوی چشمانم میگزرد; ندا، سهراب، کیانوش و صد نفر دیگر را در خاک داریم. زندان ها مملو از یارانمان است. باتوم ها در هوا میچرخد. از کابوسی تلخ خودم را بیرون میکشم;

نه آقای مرندی دانشگاه جای تو نیست

این را با صدای بلند بخوان:
تا زمانی که یارانم در زندانند...مادرانم داغدارند...پدرانم کمرشکسته فرزندان دربندشان هستند
من حتی به عنوان یک نفر بار دیگر هم برسر در هر دانشگاهی در لندن که اسم تو و یاران حامی دولت کودتا بپیچد از داد در گلوی خود استفاده میکنم تا جلوی چشم مادران و پدران و همسران نگران سرزمینم و در برابر وجدان خود سر آرام بر زمین بگزارم

و اما،
اگر روزی زندانها را گشودید، حکمهای نا جوانمردانه را لغو کردید، مرهمی بر دل داغ دیدگان گذاشتید، آنوقت به نام و باور دموکراسی در مقابل هم مینشینیم سخن میگوییم و زندگی میکنیم

و تا آن روز شما هم به همان تلویزیون بیست و چهار ساعته آقای ضرغامی که تام الاختیار در خدمت شماست بسنده کنید

آزول

2010-02-14T02:10:00.002Z

خاطرات را ورق میزنم

صدات توی اون فضای پر از بوی سرداب سیاست چه آشنا بود و چه بر روح و روانم آرام نشست

نمیدونم دلتنگی مشترک همیشگی من و تو بود که دیدنت به دلم نشست یا بوسه أی که بر چشمم زدی

"آزول"

اعدام

2010-01-30T16:11:00.003Z

خبر کوتاه بود

-------- ((اعدامشان کردند.))

خروش ِ دخترک برخاست
دو چشم ِ خسته اش از اشک پُر شد،
گریه را سر داد ....

و من با کوششی پُر درد اشکم را نهان کردم.
می پرسد ز من با چشم ِ اشک آلود
چرا اعدامشان کردند؟

-------- عزیزم دخترم!

آنجا، شگفت انگیز دنیایی ست
دروغ و دشمنی فرمانراویی می کند آنجا
طلا، این کیمیای خونِ انسان ها
خدایی می کند آنجا
شگفت انگیز دنیایی که همچون قرن های دور
هنوز از ننگِ آزار ِ سیاهان دامن آلوده ست.
در آنجا حق و انسان حرف هایی پوچ و بیهودست
در آنجا رهزنی، آدمکشی، خونریزی آزاد است
و دست و پای آزادی ست در زنجیر ...

عزیزم دخترم!
آنان
برای دشمنی با من
برای دشمنی با تو
برای دشمنی با راستی
اعدامشان کردند
و هنگامی که یاران
با سرودِ زندگی بر لب
به سوی مرگ می رفتند
امیدی آشنا می زد چو گل در چشم شان لبخند
به شوق ِ زندگی آواز می خواندند
و تا پایان به راهِ روشن خود با وفا ماندند.

عزیزم!
پاک کن از چهره اشکت را ز جا برخیز!
تو در من زنده ای، من در تو، ما هرگز نمی میریم
من و تو با هزارانِ دگر
این راه را دنبال می گیریم
از آنِ ماست پیروزی
از آنِ ماست فردا با همه شادیّ و بهروزی

عزیزم!
کار ِ دنیا رو به آبادی ست
و هر لاله که از خون ِ شهیدان می دمد امروز
نویدِ روز ِ آزادی ست.

شعر از هوشنگ ابتهاج

تولد ندای ایران زمین - 23/01/2010لندن - پرس TV

2010-01-24T00:50:00.005Z

شبکه جنبش راه سبز(جرس):

همزمان با بیست و هفتمین سالگرد تولد ندا آقا سلطان- از شهدای قیام مردم ایران پس از کودتای انتخاباتی خردادماه-گروهی از ایرانیان حامی جنبش سبز در لندن، بعد از ظهر شنبه سوم بهمن ماه، تجمعاتی در گرامیداشت یاد ندا و دیگر شهدای ماههای اخیر ایران برگزار کردند. در یکی از گردهمائی ها که مقابل دفتر PRESS TV (رسانه انگلیسی زبان جمهوری اسلامی) در لندن برگزار شد، تجمع کنندگان به "اطلاع رسانی دروغ و وارونه سازی اخبار واقعی ایران و اعتراضات مردم داخل کشور" توسط این رسانه شدیدا اعتراض کردند. در آغاز این مراسمِ ، حاضران با در دست داشتن شمع، گل رُز و عکس های ندا چند دقیقه سکوت کردند و سپس به پیامی که کاسپین ماکان، نامزد ندا ارسال کرده بود گوش دادند. این پیام را آندریاس، یکی از شهروندان آلمانی که در جریان حوادث بعد از انتخابات، شش روز در ایران بازداشت و مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود، قرائت کرد. بعد از لحظاتی، کاسپین ماکان نیز در یک پیام زنده تلفنی از تجمع کنندگان تشکر کرد.

در ادامه مراسم ۲۷ تن از حضار که تی شرت هایی با تصویر ندا پوشیده بودند، به سمت درب ساختمان PRESS TV حرکت کردند و به یاد بیست و هفتمین سالگشت تولد آن زنده یاد، ۲۷ شمع، گل رز و تصویر ندا را مقابل در آن خبرگزاری نهادند و اعتراض خود را به این شبکه خبری نشان دادند. خبرگزاری PRESS TV، به غیر از اینکه طی ماههای اخیر سعی کرد اخبار و حوادث داخل ایران را کاملا وارونه و دروغ به افکار عمومی جهان و بویژه بریتانیا القا نماید، طی هفته های اخیر نیز -همزمان با رسانه های داخلی حامیان کودتا- فیلمی کوتاه پخش کرد تا نشان دهد "در جریان قتلِ ندا، خودِ وی نیز با دکتر آرش حجازی و دستگاههای جاسوسی غرب همکاری داشته است." دو ماه پیش نیز گروهی از بسیجیان و حامیان محمود احمدی نژاد نمایشی خیابانی ترتیب دادند تا نشان دهند، سرویس های امنیتی غرب جهت "تخریب چهره نظام" دست به قتل ندا زده اند.

اردوان از گروه "WHERE IS MY VOTE" لندن، یکی از دلایل حضور جلوی پرس تی وی را، دروغگوئی های مکرر این شبکه خبری در مورد وقایع اخیر ایران ذکر کرد . شبکه ای که بزعم وی از پول بیت المال ارتزاق می کند ولی در جهتی مخالف منافع مردم ایران فعالیت می کند. کیوان یکی دیگر از حامیان جنبش سبز در لندن نیز، دلیل این تجمع را "خفقان داخل ایران" و "لزوم رساندن پیام مردم داخل کشور -توسط ایرانیانِ برون مرز - به گوش جهانیان" بیان نمود. گردهمائی امروز حامیان جنبش سبز مقابل PRESS TV را، تعدادی از شبکه های خبری اروپا و انگلستان از جمله الجزیره، ITN، کانال چهار بریتانیا و... پوشش دادند. در انتهای مراسم، یکی از اساتید رشته فلسفه از دانشگاه آکسفورد انگلستان ضمن ابراز همدردی با ایرانیان پیرامون شهادت ندا، خاطرنشان کرد که آن دانشگاه بورسیه ای تحصیلی برای گرامیداشت نام و یاد این شهید راه آزادی و دموکراسی برای ایرانیان مقرر نموده است.

...
امروز در ایران نیز خانواده ندا بر مزار او در بهشت زهرا حاضر شدند و همراه با جمعی از مردم که برای ادای احترام به ندا به آنها پیوسته بودند، یاد و خاطره او را گرامی داشتند. این مراسم تحت تدابیر شدید امنیتی و حضور گسترده ماموران امنیتی برگزار شد. به گزارش جرس، مادر ندا با مشاهده دهها تن از مردمی که توانسته بودند خودشان را به قطعه ۲۵۷ برسانند، در حالی که با صدای بلند گریه می کرد، خطاب به دختر خود می گفت: "بلند شو ببین چقدر مهمان داری، پارسال تنها بودی دخترم، بلند شو ندا!

Source:
http://www.rahesabz.net/story/8525/
Video Link:
http://www.youtube.com/watch?v=B47O8B4ctI4

خاطرات

2010-01-22T22:33:00.005Z

ذهنم بازیگوشی میکند ... رهایش میکنم .... بر پوسته خاطراتم دستی‌ میکشم....تنم میسوزد.... هنوز زخمی عمیق بر دل و جانم هست.... زیر چکمه‌های عشق له شدن را اینبار چشیدم
ورق میزنم خاطراتم را، هنوز هم لحظه های شیرینی به یادم هست که مرهمی باشد و حرمت آن همه دوست داشتن کمک می‌کند مرا بسیار....قرن‌ها ولی دورِ دور است شیرینی ها، تلخی‌ها و سوختن‌ها رهایم نمیکند.... باز هم ورق میزنم، میسوزم
آیا اینبار هم آزاده دیگری زیر چکمه‌های تو به مسلخ عشق میرود؟؟ نمیدانم
نه‌، به دنبالت نمیگردد چشمانم، پوزخند نزن...رها رها رها.... دلم میخواهد زودتر از یادم برود آنچه با دلم کردم

...

شانه‌ ای، همراه و همدلی داشتن این روز‌ها دعای خیر مادرم است برای من

غربت قریب

2010-01-17T11:48:00.007Z

آسمان آبی تر
باید این آسمان را دوست داشت تا سنگينی حجم تنهايي غربت به دلت نشینه
باید اين هوا را بویید و بوسيد تا تصور حجم غربت از پا نندازتت
من از فشار و فضای جنگیدن ناتمام با غربت خسته ام
میخواهم اين راه را که خودم با کيفي قرمز واردش شدم و از فضای آزادش نفس کشيدن را تجربه کردم و آزاده بودن را نقاشي کردم و خودم را در فضاي آن یاقتم و شناختم، دوست بدارم
میخواهم خالق روزها و لحظه هايي باشم بدونِ آه هاي پی در پي در غم دوري از وطن وخاک و مرز و بومم
دلتنگ همه هستم ولی از دلتنگي کردن خسته ام
از رد پاهاي اشکهایم بر صورتم دلگيرم...ميسوزد گونه هایم
صداي خنده ام را ميخواهم
ميخواهم با دلتنگی هايم مستي کنم
پر کن پیاله را

برف

2010-01-14T13:09:00.001Z

آنقدر برف بارید تا از دلم شست,

شست تمام سیاهی را که از تو به یادگار گرفته بودم

عاشورای خونین 88

2010-01-08T00:27:00.004Z

تو محاربی که برادرم را کشتی، تو محاربی که باتوم بر سر خواهرم فرود آوردی، تو محاربی که همچون سگِ افسار گسیخته به مادرم حمله می کنی، تو محاربی که حرمت موی سپید پدرم را نگه نمی داری..تو محاربی...محاربِ با آزادی، انسانیت، شرف و هر آنچه بوی نشاط بدهد...تو محاربی،محاربِ با شادی، زندگی، طراوت و هر آنچه رنگ سبز دارد، روح سبز دارد

آنها ژ۳ و کلاشینکف نداشتند، آنها کلت نداشتند، آنها باتوم و شوک دهنده نداشتند،آنها گاز اشک آور و اسپری فلفل نداشتند.آنها فقط دستانشان را به علامت پیروزی بالا برده بودند و مثل همیشه با سکوت حرکت می کردند

خدا بخواب و آسوده بخواب، چون عاشورا گذشت و دسته گل ها را به خاک سپردند و روحشان هر کجا رود به نزد خواب آلوده ها نخواهد رفت. پس با وجدانی آسوده بخواب

فیلم رو تکثیر کنید و به همه نشون بدید که عزیزانمون را چطور در روز عاشورا سلاخی کرده اند... به همه خانه ها در دورترین نقطه ها، آنجا که فقط صدا و سیمای ضرغامی میرسه برسونید....خواهران و برادرانم را نزنید، نکشید .... در زندانها را باز کنید....زمستان است....ولی سر می آید این
زمستان

بیانیه

2009-12-30T02:09:00.005Z

چشمانت بیانیه اند مرد بزرگ

همانطور که در همدردی با زجه های معصومانه مادر سهراب گریستیم در سکوت غمزده چشمان تو امروز آب شدیم

کاش راه را باز میگذاشتند تا به دلجویی ات بیاییم، همانگونه که تو به دلجویی مادر سهراب رفتی

ای کاش صدایمان را به گوش تو برسانند که: ما سبزیم، ما هوشیاریم،ما بیشماریم

که ما میدانیم و باور داریم که جنبش سبز ما جنبش خون آتش و خمپاره نیست

در این روزها ی پر دلهره و تلخ همانطور که نگران حال همه دوستانمان هستیم

تو بدان که

دختران و پسران و زنان و مردان بیشماری نگران حال تو هستند

نفرین شده

2009-12-23T23:45:00.008Z

تمام زوایای ممکن پستی را در نوع بشر دیروز با خودم مرور میکردم
و عجب هنرمند قابلی بودی تو
باز هم مظلومانه کوله بر دوش راه بیفت ولی به هیچ کس نگو ، نگو که چه پستانه پستی

زیرا حتی تصور آن همه عاشقی هم آدمی را بر افروخته میکند....هیچ نگو، شاید جایی دیگر توان پستی نداشته باشی و بر جای بنشینی و جدا عاشقانه و نه روسپیگرانه زندگی را عاشقی کنی
وتا آن روز دور و بعید تنهامُردن و تنها زیستن، سهم عادلانه ایست برای تو که این همه را به آرزوی مُردن رساندی و تنها چند مایل آنطرف تر خندان در آغوش دیگری آرام مرثیه های تکراری عاشقانه ات را خواندی
نه حماقت نمیکنم....آرزوی مرگت را هم حتی نمیکنم
باشد که سالها با کوله باری پر از تنهایی مسافر راه بی پایانی باشی که بذر آن را با دست و دل و زبان بی وجدانت بر راهت پاشیده ای
تنها ماندن کوچکترین سهم نفرین این همه دل شکسته به پای روسپی گری های توست

پانوشت:
این را از زبان همه آنهایی نوشتم که اسمشان در گنجینه دل من محفوظ خواهد ماند

پدر معنوی

2009-12-23T01:06:00.000Z

تحمل

2009-12-17T13:42:00.007Z

یادم نیست کلاغهای خونمون صبحهای پاییز قارقار میکردند یا تابستون...ء

و نمیدونم حجم تحمل سردی و تنهایی میتونه چقدر باشه....ء

فقط امروز میدونم جایی در کشمکشِ بین قارقار کلاغ ها ،حجم تنهایی سکوتم، پرده گلبهیِ اتاقم، و دلگرفتگی عمیقم تا بی نهایت نبودن ها گم شدم

رفتم تا اونجا که همه بودنها به اندازه خط افق نازک میشود

بی عدالتی را دیدم، ظلم را فریاد کشیدم، حجم عمیق تنهایی را در عمق آشنا ترین نگاهها و عزیزانه ترین اسمها فریاد کشیدم، عشق را بوییدم، سهراب را به پاکی شعر خانه دوستش کجاست به آغوش گرفتم و بر شانه های نازکش همه تنهاییم را به اشک و شمع آتش زدم و او با شعله آتشش در این سرما سیگاری روشن کرد و برف میبارید...،

در همان خط باریک افق بر گیسوان فروغ بوسه زدم که زنانه زیست و همیشه زنانه ها را من به یاد او زمزمه کرده ام...،

و دیگر هیچ

...

پیام شیرین عبادی: برای مردانی که زن بودن را ننگ نمی‌‌دانند

2009-12-16T15:02:00.004Z

پسران عزیزم، فرزندان دلبندم که چادر مادر و روسری خواهرتان را ننگ ندانسته و با افتخار آن را سر کردید. نمی‌‌دانم دوست دربندتان - مجید توکلی - با چه لباس و هیاتی دستگیر شد، آن قدر از خبرگزاری‌های مربوط به دولت جمهوری اسلامی ایران ، دروغ شنیده‌ام که هیچ سخن و حدیث آنان را باور نکنم. مهم نیست که با لباس زنانه دستگیر شده باشد یا مردانه، مهم آنست که بر خلاف قانون دستگیر شد و هنگام بازداشت به جرم سخنانی که گفته بود، او را چنان مضروب کردند که تا مدتها تبدیل به کابوس جوانان شود، اما نمی‌‌دانستند که شما رویا دارید نه کابوس - شما از ستمگر نمی‌‌هراسید بل باعث هراس هر ستمگر هستید.

فرزندانم، شما با حرکت نمادین خود نه تنها از دوست دربندتان، بلکه از "زن" بودن دفاع کردید. شما با این حرکت نمادین نشان دادید که مخالف قوانین تبعیض آمیز هستید. مخالف قانونی هستید که زن را نه یک انسان بل نیمی از انسان به حساب می‌‌آورد و به همین دلیل شهادت دو زن در دادگاه معادل با شهادت یک مرد است.

شما جوانان فریاد زدید که به مادرانتان احترام می‌‌گذارید و حقوق انسانی‌ خواهرانتان را پاس می‌‌دارید. شما واژه "فمینیسم" را یک بار دیگر برای بازجویان بازداشتگاه‌ها معنی کردید. بسیاری از دخترانم در بی داد گاه‌ها به جرم "فمینیست" بودن به زندان افتادند، سالها روزی نامه‌های دولتی مرا به علت "فمینیست" بودن مورد انواع تهمت و افترأ قرار دادند و حل آنکه فمنیست از منظر من، شما و دخترانم به معنای‌ ،"زن بودن" و افتخار به زن بودن است و بس - ما از خلقت خداوندی ننگ نداریم که ما را زن آفرید - ننگ بر کسانی که زن را ناقص الخلقه و ناقص العقل می‌‌دانند. و به صرف مرد بودن، خود را از مادرانشان برترمی پندارند. ننگ بر آنانی‌ که بر دامان مادر بزرگ شدند، از شیره جان او تغذیه کردند و وقتی‌ به مسند و مقامی رسیدند وقیحانه برای خود چون مرد بودند حقوقی دو برابر مادر مقرر کردند و بی‌ شرمانه در قانون نوشتند: "اگر مردی زنی‌ را ولو عمداً به قتل برساند، خانواده زنی‌ که به قتل رسیده، برای قصاص قا تل باید قبلا نیمی از دیه قاتل را به او بپردازد".

آنان با تصویب چنین قانونی برای مردی که زنی‌ را به قتل برساند در حقیقت پاداشی نیز در نظر گرفته اند، زیرا در نزد آنها زن بودن گناه کمی‌ نیست و نیاز جامعه به زنان فقط آن است که "نشینند و زایند شیران نر" و به همین دلیل است که سهمیه جنسیتی در دانشگاه‌ها برقرار کردند تا سدی برای ورود خواهرانتان به دانشگاه‌ها ایجاد کنند. سعی‌ کردند صدای مساوات طلبی زنان را به جرم "اقدام علیه امنیت ملی‌" خاموش سازند، به مأمورین خود دستور بازداشت، تهدید ، ضرب و شتم زنانی را که خواهان حقوق برابر بودند، دادند.

پسران عزیزم، چون در تارخ دیرینه این مملکت همواره حق زنان را ربوده و از سهم آنان کاسته بودند، بنابراین به تلافی گذشته‌ها می‌خواهم شما را از "جنبش دانشجویی" بربایم و با افتخار بگویم شما متعلق به جنبش تساوی طلبانه زنان ایران هستید. ما این حرکت نمادین را با افتخار در تاریخ جنبش خود ثبت خواهیم کرد.

شیرین عبادی

بیست و چهارم آذر ماه هزار و سیصد وهشتاد و هشت

source:http://www.iranfemschool.com/spip.php?article3916

کودکانه ها

2009-12-14T15:16:00.005Z

بعضی وقتها کودک میشوم....دلم می خواهد پا برزمین بکوبم و فریاد بکشم که من،

نه مرفه بی دردم،نه غیر خودی، نه خس و خاشاک، نه اقلیت...

من ایرانیم

و همه ایرانیها را با هر ایمان و اعتقادی حرمت می گذارم،

خون را با خون پاک نمیکنم، بی حرمتی نمیکنم،رهایم کنید، بگذارید من هم در خاک و کشور خودم بدون حس غریب غربت زدگی زندگی کنم....خواهران و برادرانم را آسوده بگذارید....

خسته ام

مادران داغدار ایران زمین...14آذر

2009-12-05T19:53:00.005Z

مردم ایران زمین، مادران داغدارمان را حرمت نگه نداشتند...اعتراض و سوگواریشان را تاب نیاوردند و امروز به گزارش خبرگزاریها با یورشی وحشیانه به محل تجمع آنها در پارک لاله 16نفر از تجمع کنندگان شامل4 مادر عزادار را دستگیر کردند.

آنها به راستی نمیدانند مادری که عزیزش را به خاک سرد سپرده دیگر از زور و باتوم و زندان هراسی ندارد

ما در لندن این یورش وحشیانه به مادران عزیز و داغدار ایران زمین را محکوم میکنیم و به زودی در حمایت ازآنها گرد هم جمع میشویم و فریاد مظلومیت آنها و ظلم ستیزی بی پایانشان را به گوش دنیا خواهیم رساند

....

ای ظالمان قرن بدانید که سهراب و ندا و اشکان و کیانوش ها امروز کسانی هستند که ما در باز پس گرفتن خونشان از پای نخواهیم نشست

ای ظالمان قرن که ترس و زبونی در باتوم های شما امروز بیداد میکند بدانید که ایرانی تا زمانی زنده است که زیر بار ظلم نرود

اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید

....

مادر سهراب....مادر ندا...مادر کیانوش ... و تو مادر داغدار بدان که ما که در غم تو بارها به گریه نشستیم این بی حرمتی را بی پاسخ نخواهیم گذاشت

سادگی

2009-12-04T16:48:00.004Z

ساده باشیم

چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت

باز هم ساده و بی آلایش مینویسم

از اول مینویسم

....

من آزاده هستم

....

بار ها گم شدم....زمین خوردم

ولی پیدا شدم و راه را باز یافتم

.....

من از زندگی اینگونه آموختم که از کنار لجنزار باید گذشت هر چند که، چند صباحی مست و مدهوش در آن شناگر بوده ای...

میگذرم چرا که آفتاب بار دیگه بر تنم خواهد تابید و از همه آن روزگارِ پر از بوی کهنگی و لجنزاری جز خاطره ای به جا نخواهد ماند

....

و بیچاره لجن

باران

2009-11-24T20:39:00.004Z

شلال باران بر پنجره میکوبد ... بر پوسته عشقی که مدتها در دل پرورانده ام مینگرم...لمسش میکنم...میبویمش... چه قدر غریبه است... روبرمیگردانم تا آرام گیرد کودک درونم ... دلم اما این بار از رفتن و نماندنش پر اضطراب و خالی نیست... گویی مرا هراسی ازدوباره گشتن و تنها ماندن نیست... دلم گرم است...وجودم پر شده... چه حس بودنی... چه عشقی ...چه حس ماندنی... دیگر نه تو و نه هیچ طوفانی مرا نمیتواند به دست تنهایی بسپارد... آرام، تا که دلت نشکند ولی تو را به دست باد میسپارم

سانی

2009-11-09T07:42:00.008Z

صبح با هق هق گریه ام از خواب پریدم... سانی را توی راه پله خونمون در حالتی بغل کردم که مثل بچه کوچولویی سرش را گذاشته بود توی گردنم .... به بغل گرفته بودمش و گریه میکردم تا از هق هقم از خواب پریدم ... دلم خیلی تنگِ...خیلی... خیلی زیاد

شرابی جوشان

2009-11-04T13:41:00.003Z

جرعه های آخر شراب را فرو میکشم

حالا دیگه چه فرقی میکنه که چرا؟ ساقی پر کن پیاله را که من به جز مستی هیچ نمیخواهم ... از آزاده بیرون می آیم،نگاهش میکنم ... به آغوشش میکشم... سرش را بر سینه میگذارم... صدایش خالی از صداست... سخن یسیار است ولی با سکوتش سکوت میکنم...

میگذرم... رها میشوم ... دستانم را میبندم و برای آخرین بار میبویمش

خاطراتم را ورق میزنم

اندکی عشق توشه راهم هست... آن را هم به تو میبخشم... و میگذرم

پنج قدم اول رادر مستی بگذرانی بقیه راه مثل همیشه است

پیاله ام خالیست

در پائيز برگ ريزان لندن، سيزده آبان را سبز خواهيم كرد

2009-11-01T21:55:00.008Z

در پائيز برگ ريزان لندن، سيزده آبان را سبز خواهيم كرد

بار ديگر فرصتى نصيبمان شده كه با حضورى سبز و پر رنگ، حمايت و همدلى خود را با مردم آزاديخواه ايران نشان دهيم. با احتساب دعوت سران جنبش سبز، رئيس جمهور موسوى و شيخ مهدى كروبى، بر ماست كه در روز چهارشنبه چهار نوامبر، مصادف با سيزده آبان و همزمان با تظاهرات ميليونى هموطنان در ايران، در مقابل سفارت ايران در لندن تجمع كنيم و همبستگى خود را با عزیزان هموطنمان نشان دهیم. باشد که کودتاچیان بدانند ما از پای نخواهیم نشست.

اين تظاهرات توسط "جنبش سبز لندن" برگزار خواهد شد.

شش تا نه شب مقابل سفارت ایران در لندن

13 آبان

2009-10-28T21:50:00.003Z

این روزها و این روز آخر

2009-10-26T17:41:00.001Z

كمي طعم دهانم تلخ است
يادم نبود
اين گياه زهرماري به ريشه هايم كه مي پيچد
قد مي كشد
دست مي اندازد گردن صدايم
و حرفهایم چنان پنجره مي شود جلو چشمهايم
كه نمی فهمم اين روزها
جز مزه مزه برگ هاي دردناكش
چيزي حنجره ام را نمي جود
كمي طعم دهانم تلخ است

ببخش عزیزم این روزها را و این روز آخر را...

عصر جمعه

2009-10-24T19:42:00.004+01:00

حس من این روز‌ها شبیه حس عصرهای جمعه شده
فیلم‌های تکراری عصر جمعه شبکه یک
بدن خسته برگشته از کوه
فکر کلاس‌های فردا
بابا که باغچه آب میداد و مامان که مشغول اطو کردن بود ... و همیشه این کارش به نظرم فداکاری بزرگی بود
و اون مبل آبی... و من که در حسرت آزادی مسخ شده روی مبل دراز کشیده بودم

نهیب

2009-10-21T12:47:00.004+01:00

دلم میخواد همه انرژی که برام باقی مونده را جمع کنم و به آزاده نهیبی بزنم
چه فرقی میکنه اگه همه چی تو دنیا شبیه شوخی عاشق شدن تو شده با اون همه دلهای شکسته و حرف و حس های بی جواب من؟
چه فرقی میکنه که لایه های خاکستری ذهن آدمها بوی مرداب گرفته و هیچ عطر و ادکلنی هوا را تازه نمیکنه؟
چه فرقی میکنه وقتی دیگه نمیدونی دلت از دلتنگی خونت گرفته یا از ابر های خاکستری لندن؟
چه فرقی میکنه که نگاه میکنی و درونت پر از فریادِ ولی صدایی به گوش هیچ کس نمیرسه ؟ -حتی خودت
چه فرقی میکنه که مختصات هیچ و هیچ گزینه ای در زنذگیت اونی نیست که باید باشه؟
چه فرقی میکنه که هم دلت هوای مامانتُ کرده هم دلت در التهاب دست گرفتن یه نهال کوچولو پر میکشه و هیچ کدومشُ نداری؟
چه فرقی میکنه وقتی امن ترین آغوش دنیا را به بهای آزادی گذاشتی و گذشتی؟
ولی فرق میکنه....و چون فرق میکنه هنوز هم از نوشتن این کلمات گونه های من خیس میشه

مه

2009-10-18T13:25:00.003+01:00

بر آسمان بالای سرم نگاهی می اندازم... سالهاست که این ابرها خاکستری و پیچ در پیچ و لایه لایه دریچه نگاه من شده اند...ولی خوب میدانم که این دریچه ابدی نگاه من نخواهد بود... و همین دلگرمی گذران این روزهاست... از سوی دیگر به آدمها مینگرم دیگر خوب میدانم که هر کس در مدار ذهنی خود چگونه به حول محور منیت هایش میچرخد و بر نوک پنجه خود محکم می ایستد و پا بر زمین میکوبد، حتی به بهایی بس سنگین... انگشت شست پایم درد میکند ... سالهاست که تلاش کردم در ورای این من بودن ها به ما برسم... امروز بر تمام آن تلاشها مینگرم...و خوشحالم و رها... و من عاشق این رها بودنم هستم... حتی در هوای سنگین و مه آلود لندن

می بینی مرا ؟

2009-10-16T01:36:00.006+01:00

از نشستن و خیره شدن چه سود؟

مگر نگفته بودی کارِستان می‌خواهی؟

نکند از من برنمی‌آید؟

خواستی تو پیشاپیش برو، خواستی هم، پس بیا. نمی‌بینی مگر؟

رگ‌هایت از دو ستون سنگی پاهایت زده‌اند بیرون، پیچ خورده دور آن میله‌ها و آهن‌های صندلی‌ات، دارند راهی به کف پارکت خانه‌ات می یابند تا فرو بروند و جاخوش کنند و بدوانند تا به انتها و آن‌وقت است که از تخم خاکستری چشمان‌ات برگ‌های سبز بیرون می‌زند و تو دیگر تو نیستی

حالا ، این‌جا، از جایی که تو همیشه هستی، از جایی که همیشه نشسته‌ای، من هم هستم و می بینمت !، و روزها را طی می کنم مثل تو و هر روز تو . من اینجایم و چمدانم همه چیزش در کمد تو جا خوش کرده و دل‌ام غنج می‌زند. می‌رود، برمی‌گردد. شوریده است. سروسامان می‌دهد، رتق و فتق می‌کند همه جای دلم را

حالا،شب شده است. چراغ خاموش است. باد نمی‌آید. من این‌جا هستم، این‌جا نشسته‌ام، می‌بینی مرا؟

دیداری بدون سلام

2009-10-08T14:24:00.003+01:00

پوست صورتم هنوز گر گرفته... دستانم را میبویم...لحظه‌ها را مرور می‌کنم... بعد از این همه دوری و انتظار...تمام اون چه که باید اتفاق می‌‌افتاد در یک نگاه گنجید بدون حتی کلامی یا سلامی... نگاه می‌کنم و به تمام روز‌های انتظار خیره میشوم...گذشت هر چند که گاها از توان تحمل دل‌ و روح من سخت تر بود...آغوشت به اندازه تمام دلگرفتگی‌هاو‌خستگی‌هایم بود

حسین شهریاری از فعالان سیاسی حزب پان ایرانیست دستگیر شد

2009-09-28T22:24:00.007+01:00

خبرگزاری هرانا: به گزاش مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران حسین شهریاری، از فعالان سیاسی حزب پان ایرانیست ظهر روزگذشته پنجم مهرماه توسط دو مامور مسلح اجرای احکام دادگاه انقلاب کرج در منزل مسکونی خود بازداشت و به کلانتری مهرویلای این شهر منتقل شد و صبح امروز نیز به زندان رجایی شهر کرج انتقال داده شد.

لازم به توضیح است ایشان در سال 1387 در جریان کوی دانشگاه جزو افراد بازداشت شده بود و پس از آن به دفعات به دادگاه انقلاب احضار و چندین بار نیز بازداشت شد که آخرین بار آن درسال 1386 توسط شعبه یک دادگاه انقلاب کرج به اتهام عضویت در مجلس "مخالفین جمهوری اسلامی" و "عضویت در حزب پان ایرانیست" به یکسال و نیم زندان محکوم شد و به علت مشکلات جسمی پانزده روز در زندان به سر برد؛ از آن تاریخ تا کنون برای بازداشت ایشان اقدامی به عمل نیامده بود. این فعال سیاسی قدیمی با 71 سال سن به ناراحتی قلبی دچار است.

پاینده ایران
دوشنبه، 6 مهر ماه 1388

غربت در غربت

2009-09-26T08:37:00.002+01:00

شما که سالهاست غربت نشین هستید به من بگویید که یه روز به این غربت بی انتها عادت میکنم.... به من بگید که یه روزی چشم باز میکنم و از خودم نمیپرسم من اینجا چه میکنم.... این چند روز به اسباب کشی خواهد گذشت....با این همه سوال پر از غربت بی جواب

حرکت اعتراضی جنبش سبزلندن به حضور احمدی نژاد در سازمان ملل

2009-09-24T21:25:00.003+01:00

نماینده دولت رمالی در نیویورک

2009-09-22T23:36:00.006+01:00

بار اول که پشت تریبون سازمان ملل ایستاد و سخن گفت شرمنده شدم و با خود عهد کردم که
همیشه رای خود را به صندوق بیندازم و دیگر قهر سیاسی نکنم...... 22خرداد عزم خود را جزم کردم و برای بیرون انداختن دولت رمالی به پای صندوق رای رفتم....کودتاگران ساعاتی بیشتر تحمل نیاوردند و به ملت ایران @نه@ گفتند
فردا دوباره این نماد دروغگویی در پشت تریبون خواهد ایستاد
و ما از پای نخواهیم نشست
ما حامیان جنبش سبز لندن محکم و پر صدا ساعت 6تا9 در مقابل سفارت ایران خواهیم ایستاد و فریاد سر میدهیم که احمدی نژاد رییس جمهور انتخابی ملت ایران نیست

روز قدس در لندن

2009-09-16T09:37:00.004+01:00

همراه شو عزيز...كين درد مشترك هرگز جدا جدا درمان نمى شود

در پى آغاز موج دوم سركوب ها توسط كودتاچيان و احتمال دستگيرى رهبران جنبش سبز ايران، اينك نوبت آن رسيده تا ايرانيان مقيم خارج از سرزمين مادرى، بار ديگر، حمايت خود را از جنبش آزادى خواهانه مردم دلير و شجاع ايران نشان دهند. در همين راستا همزمان با تظاهرات ميليونى مردم در تهران و سراسر كشور در روز سبز(قدس) از شما دعوت مى شود تا با حضور سبز و پر رنگ خود رو بروى سفارت ايران در لندن روز جمعه ساعت شش تا نه بعد از ظهر، نداى آزادى خود را به گوش كودتاچيان و دنيا برسانيم و از تمامى مبارزان دلاور داخل كشور حمايت كنيم

منتظر حضور سبزتان هستيم

بعضی وقتها

2009-09-14T20:57:00.002+01:00

بعضی وقتها اینجا در فضای غربت لندن پر میشم از داستان تلخ بن بست

یکی پس از دیگری

و اون موقع هاست که از همه طرف دیوارهای غربت بلند تر و خاکستری تر میشه

ای کاش میتونستم بنویسم که من در این سالها باید به کجا ها میرسیدم و این غربت من را از رسیدن به کجا ها باز نگه داشته

دلم سخت گرفته

کجاست مادر،کجاست گهواره من

لندن با مادران عزادار بود

2009-09-07T20:55:00.007+01:00

آ--------زا------دی

2009-09-05T01:36:00.002+01:00

تيک تيک ساعت...شب از نیمه گذشته و من سخت بی تابم
اخم و گريه و حجم کلمات و خبرها از باورم گذشته
چشمم را می بندم و به آزادی می انديشم.... آزادی
بخش ميکنم آ -----زا ------ دی
رنگش ميکنم
حجم اين لغت را در باورم به تصوير ميکشم
اشک در چشمانم حلقه ميزند
ريه ام را پر ميکنم از اميد، نفس های سنگين نا اميدی را از درونم دور ميکنم
خوب ميدانم که این روزها سخت دلگرفته و دلتنگِ ايران و مادر و پدر و بوی دود شهرم هستم
ميدانم که صدايم بريده و لرزان و نگران است.... ولی به فردا می انديشم
دختر کوچکی را ميبينم که در فضای "آزاد" راه رفتن می آموزد

نه در هیچ گوشه از این دنیا ،که در ایران ما
خوشحال ميشوم...اشک غلتيده بر گونه ام را پاک ميکنم و فرياد ميکشم
مرگ بر ديکتاتور

حرکت لندن در حمایت از مادران داغدار ایران زمین

2009-09-01T00:10:00.004+01:00

ایرانیان مقیم لندن در حمایت از مادران عزادار درروز شنبه 5 سپتامبر2009 از ساعت 6.00-3.00 بعدازظهر برای پشتیبانی و حمایت ازمادرانی که فرزندان عزیز خود را در راه آزادی و دمکراسی از دست داده اند، در مقابل پارلمان بریتانیا گردهمایی خواهند داشت. بدینوسیله از تمامی ایرانیانی که در هر جای دنیا هستند دعوت بعمل می آید که دراین امر مهم وانسانی باما همصدا شوند

توجه: جنبش سبز لندن وابستگی به هیچ گروه سیاسی و مذهبی خاصی ندارد، لطفآ از آوردن پرچم خودداری کنید

کمیته برگزاری حمایت از مادران عزادار

IN SUPPORT OF THE BEREAVED AND MOURNING MOTHERS OF IRAN

Soon after the recent rigged election of Iran on 12 June 2009, people of all ages took to the streets in their thousands, peacefully asking one question: “where is my vote?” What followed next was an atrocity carried out in violation of human rights. Innocent and young boys and girls who took to the streets asking for their vote back, in the most peaceful way, were brutally beaten, arrested and killed in hundreds by the forces of this Islamic regime.
Early on every Saturday a large number of mothers began to gather peacefully and silently in Tehran’s Park Laleh to show solidarity with those mothers who had lost their children to the recent events. To date, despite heavy resistance from the government forces, more mothers and other people are adamant to attend these gatherings in Tehran and other cities of Iran to show unity and solidarity with the bereaved mothers by wearing black and silently promising that “we will never let this crime against us and our children pass by unnoticed.” They also want to see an end to the ongoing street violence, release of detainees and lawful prosecution of those responsible for the children’s deaths.

We equally feel the need to support these mothers and would like to invite you to join us in the event organised at the below location on Saturday 5th September 2009.

We hereby wish to stress that we are not part of any religious group or political party and our permit for this event does not allow anyone to carry any flag but the green flag that has become a symbol of this movement.
Time: 3.00pm-6.00pm
Place: Parliament Square, Opposite the Westminster Parliament
Nearest Tube: Westminster(Jubilee/District and Circle Line)

یادگار شهیدی که شهید شد

2009-08-31T14:17:00.005+01:00

پدر

چه شجاعانه جنگیدی که دختر تو و تمام کودکان و زنان و مردان این خاک و بوم آزادوار و پر غرور، در امنیت زندگی کنند. دختر خود را به دست و دامن کشوری که در حفظ مرز و بومش جنگیده بودی سپردی و 2سال پیش از ضربه های وارده بر جسمت که یادگار زمان جنگ بود چشم از دنیا فرو بستی...مطمینا با غرور و سر افراز از اینکه دِین خود را به جگر گوشه ات و به تمام دختران و پسران آن مرز و بوم تمام و کمال به انجام رسانده ای

اما چه شد؟

پدر آرام رفت و دخترش را به جرم بیان حقیقت و کوششی که تنها در راستای اصلاح امور بود از پشت بام خانه گرفتند، بردند، شکنجه کردند و به روح و جسمش تجاوز کردند و در نهایت به فجیعترین وضعی کشتند، از جسم بی جانش هم ترسیدند و او را سوزاندند و شبانه و بی نام و نشان در یکی از آن قبرهای پر از سوال و سیاهی، بی حضور مادر که بیتاب دخترش بود به خاک سرد سپردند... آنها صدای الله اکبر سعیده را تاب نیاوردند ... آیا جرم او هم براندازی و آشوب گری بود ؟ مگر نه اینکه الله اکبرگفته بود و راه مسلمانان صدر اسلام را پوییده بود؟

و همه خوب میدانیم که بزرگترین گناهش فریادش آزادی خواهیش بود که گویی از پدر آموخته بود ،که در مقابل ظلم نباید سکوت کرد. سعیده راه پدر را رفته بود تا جاهلان و نااهلان به دورغ و دشنه حکومت ورزی نکنند. و پدر چه آموزگار دانایی بود. اما متجاوزان کشورم ، همان بی باوران به حرمت انسانی، همانانی که امروز مسافر ناخوانده ایران مان هستند چه صعبانه بر او حمله کردند در زیر پنجه های خون آلود و تن کثیفشان جانش را گرفتند

اینچنین بود که یادگاراین شهید، شهید شد

تابستانی که گذشت

2009-08-30T09:32:00.003+01:00

دیروز که پر از سوال بی جواب ایستاده بودم بیرون سردی سوز پاییز به صورتم میخورد. یاد این جمله معروف افتادم که تابستان خود را چگونه گذراندید؟

تابستان پراز حادثه ای بود... اول رای مان را دزدیدند...بعد دختر ها و پسرها،زنها و مردانمان را به اسارت گرفتند...ندا را جلوی چشم همه به خون کشیدند...ترانه را آتش زدند... جنازه سهراب را به مادرش دادند... چهلم سهراب سال پدرش هم بود... جنازه های یخ زده را یکی پس از دیگری با توهین و تحقیر به دست خوانواده ها سپردند...الله اکبر ها و مرگ بر دیکتاتور ها در ایران طنین انداز شد... دادگاه های نمایشی راه انداختند و کسانی را به اعتراف کردن مجبور کردند که روح سبزشان بر هیچ کس پوشیده نبود، زبانشان چیز دیگری میگفت ولی همه به چشمهایشان خیره ماندیم و شنیدیم که حرف سبز دلشان چه بود... شکتجه، تجاوزدر زندانهای بی نام و نشانشان در همه دنیا رسوا شد...قبر های بی نام و نشان آتش بر جانمان کشیده...مادران و پدران هنوز به دنبال جگر گوشه های خود راه زندان را میپیمایند و پشت دیوار زندانها به افطار مینشینند، شاید که ... .و این داستان هنوز ادامه دارد و مگر میشد که آرام نشست؟ و مگر میتوان که فراموش کرد؟

و اینجا در لندن در پشت مرز هایی دور ما فقط صدایی شدیم از داد مظلومیت و حق خواهی هموطنانمان

من تابستان را با بغض و خشم و امید به فردایی روشن برای ایران در مقابل سفارت ایران گذراندم...سبز سبز... با رنگ سبز و باور سبز... در کنار دوستانی سبز که بودن تک به تکشان چراغ امیدی را روشن میکرد.... برای هم و برای دلتنگی هم کنار هم دست در دست بار ها سرود یار دبستانی خوندیم.... بارها فریاد زدیم ما همه با هم هستیم.... بار ها فریاد کشیدیم که تا احمدی نژاد هر روز همین بساط.... و مرگ بر دیکتاتور ورد هر روز ما بود... سر اومد زمستون را خوندیم و امید داریم که این زمستان یه روزی سر میاد... و ما ایستاده ایم تا حق خود را پس بگیریم و حق تمام آنها یی که امروز بین ما نیستد

این بود خاطره من از زمستان ، نه ببخشید تابستان 1388

هیچ

2009-08-27T14:53:00.003+01:00

سرنوشت همه ما تنهایی بزرگی است که سخاوتمندانه و آزادمنشانه به دست های یکدیگر هدیه داده ایم

و در نهایت، همه یکه و تنها در تاریکی عمیقِ صبحی بی خورشید به امید همه آن هیچ ها آغوش گشوده ایم و با تنهایی خود عشق بازی میکنیم

سوال دارم

2009-08-27T02:19:00.003+01:00

آرام و شمرده فکر میکنم

گوشه ای از ذهنم نقطه ثقل خود را از دست داده

این سوال از ذهنم پاک نمیشود

اگر سهراب پسر تو بود ای مادردلیر ایران زمین

اگر ندا دختر تو بود ای پدر مهربان و زحمتکش

اگر دختر و پسرت امروز اسیر زندانبانهای دژخیم بودند و صدای بی صدایشان امان از روز و شب هایت بریده بود

اگرشبها به کابوس قبرهای بی نشان از خواب میپریدی و هیچ جوابی در قبال گمشده ات نمیافتی

آیا باز هم به کنج امنیت خانه ات میخزیدی؟

این سوالها انسانیت همه را برایم زیر سوال برده

حتی تو

گله نامه

2009-08-26T00:31:00.001+01:00

برای تو مينويسم
برای تو که مادر سهراب و ندا و اشکان و ... نيستی
برای تو که بی خبر از حال پسر و دختر گم کرده خود نيستی
برای تو که عزيزانت را ديروز بر صندلی های دادگاه های فرمايشی ننشاندند
برای تو که بزرگ ترين از دست داده ات اين روز ها فقط و فقط برگ رأی تو است
برای تو که سی سال پيش انقلاب کردی و امروز سکوت
برای تو که از کنج امن خانه ات فقط اخبار را دنبال ميکنی
برای تو که منتظری تا "آنها" خودشان به حساب هم برسند و تو نظاره گر باشی...
دلم از تک تک تان گرفته
حتی اگر عزيزترينم باشيد
به ياد داشته باش که هر شب خواب امن و آسوده تو اين روزها جای سوال فراوان دارد

باید گذشت

2009-08-22T10:55:00.004+01:00

چه راحت بی خانه شدم

چه راحت به هوای زندگی بهتر چمدان بستم و از خانه برون آمدم

باید همه چیز را فراموش کرد

باید به نقطه صفر رسید

باید از شرق عبور کرد و بر غرب نشست،آنگونه که گویی از ابتدا همین جا بوده ای

باید بی ریشه بود

باید از همه عشقها گذشت

باید سبزی پرچم و سرخی دشتها را از یاد برد

باید ساعتها گریست و فراموش کرد آن دشت و کوهها را وبوی یاس بنفش خونه مادربزگ را

طاقت بیار رفیق

2009-08-21T00:43:00.002+01:00

طاقت بيار رفيق داريم ميرسيم ... داشتم امروز اين جمله را بلند بلند توی سرم تکرار ميکردم... بين جمعيت راه ميرفتم... امروز هم چهلم
سهراب عزيز بود... سهراب نازنينم حقت پس ميگيرم...فرياد ميزدم... گلوم پر از بغض و فرياد اين روز ها
دادگاه های نمايشی،،،تحليف و تنفيذ...بسته شدن روزنامه اعتماد ملی... سخنان کروبی ...معرفی کابينه دولت کودتا... همه اينها در کشور عزيز من ميگذره و من دل و روحم هر روز و هر ساعت اونجاست
امروز توی همون شلوغی چهره ستار از دور نمايان شد... با صورتی سرد از بين جمع سبز ما گذشت و به پرچم دوستان و سلطنت طلبها پيوست... از بلندگو بهش سلام داديم،،براش دست زديم ولی ولوله و هياهوی اون طرف بهش فرصتی نداد که به ما که صدای مردم ايرانيم بپيونده... البته مثل اينکه عشق شازده خانوم هنوز هم جای خودش را داره... و من چه قدر خوشحالم که هر کسی توی لندن ميتونه انتخاب کنه و جايي که دوست داره باشه ... ولی ما چه بی مهری ها که از اين پرچم به دستان نديديم
اين را هم بگم و برم که من اين پرچم را دوست دارم... ولی خوبه منصف باشيم و به ياد داشته باشيم که سهراب و ندا و کيانوش بر سر
پرچم به خون ننشستند... ما ايستاده ايم تا حقشون را پس بگيريم

روز میلاد تو

2009-08-13T23:28:00.002+01:00

برای تو مینویسم که راهی زیبا را از بین کلمات ساختی و شکافتی و از نهایتِ شمالی ترین شمال، آرامشی شدی برای روز های پُر از دغدغه و نا آرامی

برای تو که ازهمه آشناتری و امروز بودنت امنیتیست برای تمام روزهای دور و نزدیک

دلت شاد باشه و امیدوارم روزگاری نه خیلی دیر و دور توی کوچه های قلهک راه بری و نفسی تازه کنی

از تمام مرزها میگذرم.. از تمام قید و بندها

میبوسمت و تولدت مبارک ای بهترین

آ.. ت

ما رویایی دارم

2009-08-13T17:09:00.000+01:00

رویایی داریم و آزادی را فریاد میکشیم هر کجا که باشیم آزادی حق ماست